english

 

 
  O Ηλίας σχολιάζει..
 
 
  ΘΑΡΡΟΣ ‘Η ΑΛΗΘΕΙΑ
 
Τα κυβερνητικά μέτρα απομυζούν την ευημερία του μέσου Έλληνα. Αξίες ετών καταστρέφονται. Η επιβίωση σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει κανόνες. Δεν με ενδιαφέρεις, με ενδιαφέρει μόνο η δική μου ζωή. Οι δάσκαλοι μιας άλλης εποχής μας γαλούχησαν εθνικά και ατομικά με υψηλές αρχές. Μας είπαν ότι η Δημοκρατία θέλει θάρρος και τόλμη.
Μας είπαν να λέμε πάντοτε την αλήθεια. Προσπαθούσαν να μας μάθουν ελληνικά, μαθηματικά, ιστορία το περιττό μάθημα. Μα πως θα πορευτείς σ’ αυτή την ζωή εάν δεν γνωρίζεις την ιστορία της οικογένειάς σου, της πόλης σου, του έθνους σου.
Θα πρέπει με υπερηφάνεια να φέρεις το βάρος αυτής της ιστορίας. Οι αξίες γίναν σήμερα παιχνίδι. Αλήθεια ή θάρρος ; Έγιναν στίχοι χαριτωμένου τραγουδιού που έγινε σουξέ. Τα παιδιά και οι μεγάλοι παίζουν το παιχνίδι στα σαλόνια και τις πλατείες «αλήθεια ή θάρρος» αναγάγοντας το θάρρος και την αλήθεια σε κουτσομπολίστικα ευρήματα.
Η αλήθεια είναι δύσκολο πράγμα, έχει αντιπάλους πολύ ισχυρούς. Το συμφέρον, την καλοπέραση, τον έρωτα, το μίσος, το γάμο, το διαζύγιο, την ανάγκη, τον πλούτο, την φτώχια, την καθημερινότητα. Εάν υπήρχε ένα μηχάνημα που μπορούσε να μετρήσει τα μικρά ανώδυνα ή επώδυνα ψέματα μέσα σε ένα 24ωρο θα τρελαινόσαστε. Εκατοντάδες είναι. Από ένα ψέμα στην ερώτηση «πεινάω» έως ένα άλλο στην ερώτηση «ποιος το έκανε αυτό». Να θυμάστε όμως ότι «ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται». Και πέφτεις εύκολα μέσα στη λούμπα του ψέματος. Και αν το είπες για καλό ή ανώδυνα πάει καλά. Εάν όμως έχει επιπτώσεις, θα το πληρώσεις. Η αλήθεια είναι επώδυνη και δεν αρέσει σε πολλούς.
Δεν μπορείς να λες σε ένα κουτσό ότι χορεύει καλά, δεν μπορείς να λες σε ένα ρακένδυτο ότι είναι καλοντυμένος, δεν μπορείς να κοροϊδεύεις ένα βλάκα ότι είναι έξυπνος. Γιατί και η κολακεία ένα ψέμα είναι.
Πόσο δύσκολο όμως είναι να αντιμετωπίσεις την αλήθεια.
Ο τυφλός πληγώνεται όταν του πεις ότι δεν βλέπει και ας το ξέρει καλύτερα από σένα.
Τι δύσκολο είναι αλήθεια να διαχειριστής την αλήθεια και το ψέμα.
Χρειάζεται όμως πολλές φορές στη ζωή όταν βλέπεις απελπισία δίπλα σου να πεις λίγο ψέμα για να δώσεις κουράγιο.

- Θα γίνεις καλά, την άλλη εβδομάδα θα πάμε εκδρομή

Και ας ξέρεις ότι την άλλη εβδομάδα θα έρθει το τέλος. Αυτό το ψέμα το λες ευχαρίστως. Είναι αυτό που λέμε τα κατά συνθήκη ψεύδη.
Αλήθεια ή ψέμα λοιπόν ; κάντε ένα απολογισμό της ημέρας τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές . Πάντως μην φοβάστε, δύσκολα θα βρείτε τον μπελά σας λέγοντας ψέματα.
Εδώ ηγέτες κρατών τα είπαν και μετά δοξάστηκαν πόσο μάλλον εσείς που δεν χρεώνεστε και την τύχη ενός κράτους. Βέβαια πολλές φορές δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Πιέζεσαι και πιέζεσαι χοντρά. Ξέρεις για το ψέμα, ξέρεις τις επιπτώσεις του, αλλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Είναι γεγονός ότι η ζωή θέλει θάρρος, θάρρος να περπατήσεις στη ζωή, θάρρος να διεκδικήσεις, θάρρος να πεις την αλήθεια, θάρρος να εκμυστηρευτείς τον έρωτά σου. Θάρρος να συγκρατηθείς μπροστά σε ένα αδύνατο, μπροστά σε ένα βλάκα, μπροστά σε ένα φωνακλά.
Θέλει θάρρος να πας στη μάχη, ένα ανόητο θάρρος που μπορεί να σε οδηγήσει στο θάνατο, αλλά και στην απονομή ενός παρασήμου.
Κανονικά τα πολεμικά παράσημα θα πρέπει να ήταν βραβεία βλακείας, διότι είναι μεγάλη βλακεία να παίρνεις μια ξιφολόγχη και να τρέχεις ενάντια σε ένα κανόνι. Αυτό οι στρατιωτικοί το είπαν θάρρος και ενίοτε ηρωισμό. Και θέλει πολύ πιπίλισμα στο μυαλό να μετατρέψεις τη βλακεία σε θάρρος. Το χάνεις το θάρρος σου εύκολα. Παλεύεις, προσπαθείς, πας ένα βήμα μπροστά, απλώνεις τα χέρια, διεκδικείς θαρραλέα και ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ρίχνοντας μια ματιά γύρω σου ότι οι άλλοι έχουν κάνει βήματα μπροστά χωρίς ίχνος θάρρους, με το μέσο, με το πολιτικό μέσο.
Τι να σας πω και εγώ τώρα.
Σαν μαζευτείτε το απογευματάκι στο σαλόνι ενός σπιτιού παίξτε αυτό το παιχνιδάκι αλήθεια ή θάρρος με καίριες, ακραίες τσιτάτες ερωτήσεις.
Για το θάρρος δεν μπορείτε να κάνετε και πολλά πράγματα γιατί στα λόγια είμαστε όλοι θαρραλέοι.
Ξέρετε τι θα πει πραγματικό θάρρος ; Να είσαι μόνος σου, να μην σε βλέπει κανένας, να είναι στρωμένη η δουλειά τέλεια και το μέλι μπροστά σου τόνους, δικό σου, χωρίς να είναι δικό σου, χωρίς να το δικαιούσαι, αλλά να μπορείς να απλώσεις το χέρι σου και να το μαζέψεις. Και να έχεις το θάρρος και να λες «όχι», θα την βγάλω χωρίς μέλι, και να σε βλέπει η γυναίκα σου και τα παιδιά σου και να σε μουτζώνουνε και να σου λένε

- Γιατί ρε πατέρα, γιατί το κάνεις αυτό και μας αφήνεις χωρίς μέλι. Όλοι έχουν δοκιμάσει από αυτό, μόνο εμείς μείναμε με το ψωμάκι σκέτο.

Ε ! ναι λοιπόν αυτό είναι θάρρος. Πιθανόν να μην το έχει και κανένας επί της γης και ιδιαίτερα επί της Ελλάδος.
Συνέβη τις προάλλες.
Φίλος μου επώνυμος συνελήφθει από την τροχαία να ομιλεί στο κινητό του την ώρα που οδηγούσε. Κάθισε ήσυχα και τον γράψανε και ο νεαρός τροχονόμος τον συμβούλευσε.

- Εάν πληρώσετε την κλήση εγκαίρως, θα έχετε έκπτωση 50%. Σας παρακρατώ το δίπλωμα και εάν το θέλετε πολύ, πηγαίνετε να παρακαλέσετε τον διοικητή της τροχαίας στην περιφέρεια που έγινε το αδίκημα.

Δηλαδή κυρίες και κύριοι η ποινή ήταν διαπραγματεύσιμη. Έγκυρη πληρωμή με έκπτωση, παρακαλετό και επιστροφή διπλώματος.
Ο φίλος μου λοιπόν ήταν θαρραλέος, πήγε και πλήρωσε την κλήση του εγκαίρως, αλλά δεν πήγε ποτέ να παρακαλέσει τον διοικητή γιατί τον ενοχλούσε η εικόνα, να κάθετε στην πόρτα του γραφείου του διοικητή με θλιμμένο ύφος, να μην του δίνει σημασία κανείς για ώρα και να μπαίνει μέσα στο γραφείο.

- Είμαι καλό παιδί κύριε διοικητά, δώστε μου το διπλωματάκι μου πίσω.

Και να γίνεται μετά μια διαπραγμάτευση, όχι 30 μέρες παρακράτηση, αλλά 20 μέρες ή 10 μέρες και να μην το ξανακάνεις.
Αυτά σκέφτηκε ο επώνυμος φίλος μου θέριεψε το θάρρος μέσα του και δεν πήγε ποτέ να παρακαλέσει τον διοικητή.
Κανονικά θα πρέπει να του επιστραφεί 23 Φεβρουαρίου ημέρα Σάββατο, αλλά επειδή ο διοικητής μπορεί να έχει weekend θα πάει στις 22 και εάν του το δώσουν.
Θάρρος ή παρακαλετό ;
Διαλέξτε .

Στην εφημερίδα «Δημοκρατία» Φεβρουάριος 2013
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
 
Λίγες δεκάδες χρόνια πριν όσες δουλειές κι αν είχαν τα μέλη μιας οικογένειας, όσο παράξενα ωράρια κι αν υπήρχαν στον καθένα χωριστά, το τραπέζι της Κυριακής ήταν ιερό. Προαποφασιζόταν το μενού από το Σάββατο, γινόντουσαν τα ανάλογα ψώνια και η προετοιμασία ξεκίναγε από νωρίς την Κυριακή. Το αρνί όπως και σήμερα έπαιζε κυρίαρχο ρόλο στο τραπέζι της Κυριακής. Τη μια γινόταν με πατατούλες και λαδορίγανη και την άλλη γιουβετσάδα με μπόλικη ντομάτα και κριθαράκι. Φυσικά το φαγητό δεν ερχόταν ξερό στο τραπέζι, αλλά συνοδευότανε από τις ανάλογες σαλάτες, οπωσδήποτε τυράκι στην τυριέρα και κρύα ρετσίνα από το ψυγείο αγορασμένη χύμα από τη μάντρα της γειτονιάς. Ενίοτε εάν υπήρχαν συγγενείς προς τη μεριά της Νεμέας ένα Αγιωργίτικο γέμιζε τις καράφες.
Κατά δε την προκαταρκτική διαδικασία και μάλιστα όταν υπήρχαν και καλεσμένοι ετοιμαζόταν το ανάλογο ουζάκι. Απλά πράγματα. Σαρδέλα του κουτιού, ψιλοκομμένο σαλαμάκι από τη Λευκάδα, ελίτσες, πικάντικο κεφαλοτύρι κομμένο σε κύβους, ντομάτα γαρίφαλο, αγγουράκια βουτηγμένα στο ξύδι. Από τότε τα παγάκια βρόνταγαν μέσα στα ποτήρια με το γαλακτώδες ποτό.
Η ουσία όμως δεν ήταν το μενού του Κυριακάτικου τραπεζιού, η ουσία ήταν η ιεροτελεστία. Όσο οι άντρες πίναν το ουζάκι και οι γυναίκες ετοίμαζαν το κυρίως φαγητό ξεκίναγαν οι συζητήσεις. Στην αρχή ήταν ανταλλαγή ειδήσεων, μετά τα πράγματα χόντραιναν μπαίναν στις πολιτικές συζητήσεις και τότε οι αντιθέσεις ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά ήταν πιο έντονες. Πολλές φορές άρχιζε να διαφαίνεται ένας έντονος καυγάς, ένας πρόσθετος μεζές, μια γυναικεία παρέμβαση έστρωνε τα πράγματα. Κανένας δεν μισούσε κανέναν. Όταν όμως όλος ο κόσμος καθόταν στο τραπέζι μαζί με τα παιδιά τότε όλα γλύκαιναν.
Στον έναν άρεσε το φαγητό, στον άλλον όχι, ο ένας ήθελε άπαχο το κρέας, ο άλλος με πολύ λίπος,. Ακουγόντουσαν έπαινοι για τα παιδιά, μαλώματα, οικογενειακές υποθέσεις ξετυλίγονταν, το κρασί ζέσταινε τα πνεύματα, αδιέξοδα γκρεμιζόντουσαν, λύσεις δινόντουσαν και δεν υπήρχε γλυκό στο τέλος, ίσως που και που κανένας χαλβάς . Κανένα μήλο καθαριζότανε και ή το βουτάγαν μέσα στη ρετσίνα ή το πασπαλίζανε με λίγη κανέλα. Σαν γλυκό ήταν και αυτό.
Ήταν όμορφο το τραπέζι της Κυριακής και κει πάνω στα τελειώματα το ραδιόφωνο άρχιζε να μεταδίδει τον ποδοσφαιρικό αγώνα της Κυριακής. Με ιερή προσήλωση και απόλυτη προσοχή άκουγαν τις φάσεις του αγώνα και ή βλαστημάγανε την ήττα ή επευφημούσαν την νίκη την κατάλληλη στιγμή. Οι γυναίκες είχαν πιει ήδη τον καφέ τους και διάβαζαν το φλιτζάνι στο διπλανό δωμάτιο. Μεγάλες πόρτες διάβαιναν, σκαλιά της εκκλησίας ανέβαιναν, όμορφους άντρες παντρευόντουσαν και πέριξ του ραδιοφώνου οι άντρες χαλάρωναν τις γραβάτες, λάσκαραν τη ζώνη κατά μια τρύπα, κάπνιζαν αρειμανίως και ρουφούσαν το καϊμάκι του καφέ. Όμορφες εικόνες, όμορφες γεύσεις, όμορφες σχέσεις. Τέτοια τραπέζια δεν γίνονται πια συχνά.
Την Κυριακή τα παιδιά ξυπνάνε μετά τις 14.00 εξαιτίας του ξενυχτιού του Σαββάτου, η μαμά χουχουλιάζει στο κρεβάτι εξαντλημένη από όλη την εβδομάδα μια και είναι και αυτή εργαζόμενη και ο μπαμπάς με την ολοκαίνουργια αθλητική φόρμα που δεν την έχει ιδρώσει ποτέ πάει για καφέ με τους φίλους του. Που να φάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι μαζί.
Μόνο εάν πάνε όλοι μαζί διακοπές και φάνε όλοι μαζί σε ένα εστιατόριο που και αυτό δύσκολο το βλέπω.
Έφτιαχνε τις σχέσεις το Κυριακάτικο τραπέζι, έδινε λύσεις το Κυριακάτικο τραπέζι, είχες κάπου να μοιραστείς τις σκέψεις σου , τη χαρά σου και τη λύπη σου. Έβαζες τα παιδιά σου συμμέτοχους στην εξέλιξη της ζωής. Γι’ αυτό και εγώ θέλω να φτιάξω ένα μεγάλο Κυριακάτικο τραπέζι. Είναι σχεδόν αδύνατον να γίνει στην πραγματικότητα, αλλά ας το κάνουμε στα όνειρά μας. Η διαδικασία είναι απλή. Θα διαλέξω μια μεγάλη πλατεία στην πιο κακόφημη γειτονιά της Αθήνας. Θα πάρω άδεια από το Δήμο Αθηναίων να μου παραχωρήσει την πλατεία για το τραπέζι. Θα το ανακοινώσω στο internet. Ελάτε κόσμε να φάμε όλοι μαζί. Φέρτε ότι μπορείτε από ένα τραπεζάκι έως μια καρέκλα, ένα ταψάκι σπανακόπιτα, έως μια μακαρονάδα βουτύρου, κρασάκι χύμα της γιαγιάς σας, μπυρόνια από τον ψιλικατζή της γειτονιάς. Και θα καλούσα μουσικάντηδες λαϊκούς και έντεχνους και θα πήγαινα πρώτος από τις 08.00 το πρωί. Θα είχα μαζί μου όλη τη συμμορία. Θα έστηνα ένα τραπέζι να γίνει η αρχή, θα έβαζα πάνω τις νταμιτζάνες με το κρασί, θα έβαζα επάνω το γιουβέτσι που το μαγειρεύω καλά να μελώνει και να γίνει μαστιχωτό, δυο μεγάλα μπολ ρώσικη σαλάτα από το σπίτι και λουκανικόπιτες με λουκάνικο Τρικάλων που τις κάνω καλά. Και όταν έσκαγε μύτη ο επόμενος καλεσμένος θα έβαζα το τραπεζάκι του δίπλα στο δικό μου και πάνω του το σπανακόρυζο που έφερε από το σπίτι και πιο δίπλα τη ρετσίνα του τρίτου. Και σε δυο ώρες μέσα θα είχε γεμίσει η πλατεία τραπέζια. Θα είχα μοιράσει τον κόσμο σε ομάδες, άλλοι σερβιτόροι, άλλοι μπουφεντζήδες, άλλοι περιφρούρηση, άλλοι στο κρασί. Και όταν θα ερχόντουσαν οι μουσικοί θα αρχίζαμε και τα τραγούδια, αυτά τα πολυφωνικά που τραγουδάνε πολλοί μαζί που κάνουν το άγχος να φεύγει από μέσα σου και που κάνουν τη χαρά να μπαίνει. Και δεν θα ξεχνούσε κανένας αυτό το τραπέζι, μα κανένας. Και το απογευματάκι που θα είχαμε φάει καλά και θα είχαμε πιει καλύτερα και οι ψυχές μας θα ήταν γεμάτες με χαρά και αγάπη, θα ξεστρώναμε το τραπέζι, θα πετάγαμε τα σκουπίδια στους κάδους και θα αφήναμε την πλατεία καλύτερα από πριν. Και την επόμενη Κυριακή σε άλλη πλατεία θα πηγαίναμε με τα ίδια φαγητά, αλλά με καινούργιους ανθρώπους.
Όλη η Αθήνα ένα τραπέζι. Κοινοκτημοσύνη φίλες και φίλοι και από την Αθήνα στην Θεσσαλονίκη και από την Θεσσαλονίκη στα Τρίκαλα και από τα Τρίκαλα στο Ηράκλειο και από το Ηράκλειο στην Καλαμάτα και πάει λέγοντας. Και τότε όλη η Ελλάδα θα γινόταν ένα τραπέζι.
Δεν είναι εύκολο να ξανακάνετε το Κυριακάτικο τραπέζι σπίτι σας. Θα έχετε και διαρροές και απώλειες και θα στεναχωρηθείτε.
Αλλά εάν κάποια στιγμή κατορθώσετε να τους μαζέψετε θα είναι από τις καλύτερες στιγμές του σπιτιού σας.
Καλή όρεξη να έχετε, αλλά και καλή χώνεψη.

Στην εφημερίδα «Δημοκρατία» Ιανουάριος 2013
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  ΨΑΡΕΥΟΝΤΑΣ ΑΣΤΑΚΟΥΣ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ
 
Πηγαίνοντας στον Καναδά τον Σεπτέμβριο του 2012 ήθελα να είχα μαζί μου ένα τηλεοπτικό συνεργείο να αποτυπώσει την όλη εμπειρία της αποστολής μου.

Επίσημος προσκεκλημένος της Καναδικής κυβέρνησης για να δω και να θαυμάσω προφανώς την παράκτια αλιεία των αστακών, αλλά και τους σολομούς, τις ρέγκες, το χαβιάρι και ολίγον καβούρι.

Το ταξίδι σκληρό, Αθήνα – Παρίσι – Μόντρεαλ, όπου είχα και μια καταπληκτική συνάντηση με μέλη της Ελληνικής κοινότητας κάνοντας μια ραδιοφωνική εκπομπή στον τοπικό ραδιοσταθμό, μαζί με δύο εκπληκτικές κυρίες την Μαρία και την Μαρία.

Μου έκαναν το τραπέζι με ένα εξαιρετικό μπέργκερ από κρέας της σπάνιας αγελάδας Wa προς 39 καναδικά δολάρια το κομμάτι, το οποίο ήταν νόστιμο, όπως και το κόκκινο κρασί που ήπια που από την λαχτάρα μου δεν ρώτησαν καν τι ήτανε.

Την άλλη μέρα μετά από μια βόλτα στην Κινέζικη συνοικία και στην Γαλλική συνοικία παρακολούθηση την θεία λειτουργία στην Notre Dame του Μόντρεαλ όπου θυμήθηκα την ύπαρξη του θεού, κατέληξα στο παλιό λιμάνι τρώγοντας μια θεσπέσια σούπα με μύδια, κτένια, γαρίδες και αστακό.

Η εμπειρία θα μου μείνει αξέχαστη. Στον Καναδά όπου και όταν το φας είναι φρέσκο και νόστιμο. Την άλλη μέρα αξημέρωτα έφυγα για την ανατολική ακτή στο New Brunswick στη κωμόπολη του Αγίου Ιωάννη και από κει με αυτοκίνητο στο μικρό ψαροχώρι του Αγίου Ανδρέα.

Ο Καναδάς είναι μια περίεργη χώρα τουλάχιστον το κομμάτι που είδα εγώ. Οι άνθρωποι έχουν μια απλότητα, είναι χαμογελαστοί, δεν έχουν απολύτως κανένα άγχος επιβίωσης και η κοινωνικότητα τους εκδηλώνεται με ευκολία στους τριγύρω. Τα σπίτια τους είναι ελαφρά ξύλινα μια και δεν έχουν σεισμούς, οι συνηθισμένες αυλές ξεπερνάνε τα 4 στρέμματα που σημαίνει ότι αν σου τελειώσει η ζάχαρη πρέπει να περπατήσεις ή να πάρεις αυτοκίνητο για να βρεις, έχουνε καλή μπύρα και εκεί στην παραλία του ωκεανού τα fast food πουλάνε ψάρια.

Φιλοξενήθηκα σε έναν πολύ όμορφο ξενώνα μαζί με άλλους 22 προσκεκλημένους. Αρκετοί ήταν δημοσιογράφοι, μερικοί αγοραστές μεγάλων ξενοδοχείων και εστιατορίων και μερικοί καταξιωμένοι σεφ από την Ευρώπη. Οι περισσότεροι από την κεντρική και ανατολική Ασία. Κινέζοι, Ταϋβανοί, Σιγκαπουριανοί, Ιάπωνες, Βιετναμέζοι. Ελάχιστοι από την Ευρώπη, ένας από το Ντουμπάι και άλλος ένας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Εκ των Ευρωπαίων ένας ήταν Ρώσος σεφ σε εστιατόριο ειδικευμένος στο κρέας. Παρά ταύτα αγόραζε και πουλούσε ένα τόνο αστακούς το μήνα. Ετοιμαζότανε να ανοίξει ψαροταβέρνα και αντιλαμβάνεστε γιατί είχε προσκληθεί. Η παρέα έδεσε σιγά –σιγά και εύκολα κατάλαβα γιατί οι περισσότεροι προσκεκλημένοι ήταν από την Ασία. Γιατί εκεί κυρίες και κύριοι είναι το μέλλον της καταρρέουσας Ευρώπης. Δεν ξέρω εάν έχουμε κάτι να τους πουλήσουμε, ίσως λίγη τεχνογνωσία, αλλά πρέπει σιγά-σιγά και σταθερά οι εταιρείες που ενδιαφέρονται να επιβιώσουν να φύγουν για εκεί. Γιατί το ξέρετε καλά εδώ μέλλον δεν υπάρχει.

Η πρώτη μας επίσκεψη ήταν στο τοπικό ενυδρείο που πραγματικά ήταν πολύ εντυπωσιακή. Μια καλή κυρία μας έμαθε όλο τον κύκλο της ζωής του αστακού. Τούτο το νόστιμο οστρακόδερμο είναι αρκετά μοναχικό. Ζευγαρώνει μόνο για να γονιμοποιήσει τα αβγά. Κατά τα άλλα αρσενικά και θηλυκά ζουν χώρια.

Έρχονται σε επαφή μια φορά το χρόνο, ο αρσενικός βγάζει τις εκκρίσεις του και η θηλυκιά τις αποθηκεύει κάτω από την κοιλιά της. Τις συντηρεί εκεί για ένα ολόκληρο χρόνο. Μετά από 12 μήνες σχεδόν θα βγάλει τα αβγά της, θα τα περάσει μέσα από το αποθηκευμένο και ζωντανό σπέρμα του αρσενικού και τότε θα τα αφήσει μέχρι να βγουν αστακουδάκια. Από 100 χιλιάδες αβγουλάκια θα επιβιώσουν μόνο δύο αστακοί. Γι’ αυτό και κάνει και τόσες χιλιάδες αβγά.

Οι αστακοί που ψαρεύονται στον Καναδά είναι ελεύθεροι, δεν είναι ιχθυοκαλλιέργειας. Η μόνη ανθρώπινη παρέμβαση που υπάρχει είναι να κρατάνε τα νερά της θάλασσας καθαρά χωρίς ρύπους και να βοηθάνε ίσως την κατασκευή από φωλιές τις οποίες έχει ανάγκη ο αστακός για να επιβιώσει. Τους ψαρεύουν πετώντας κλουβιά μέσα στη θάλασσα και έχει στηθεί γύρω από τους αστακούς του Καναδά μια τεράστια βιομηχανία η οποία αποδίδει εισόδημα 1 δισεκατομμυρίου Καναδικών δολαρίων το χρόνο, το οποίο καρπούνται εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι.

Ο αστακός είναι ένας φυσικός πόρος που δίνει δουλειά και άνεση στους κατοίκους των ανατολικών ακτών.

Οι σολομοί στον Καναδά είναι ιχθυοκαλλιέργειας. Μια ιχθυοκαλλιέργεια ιδιαίτερα μελετημένη και αποδοτική μια και πάλι δίνει δουλειά σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και προσθέτει στο εθνικό προϊόν 600 εκατομμύρια καναδικά δολάρια.

Οι σολομοί είναι έτσι κι αλλιώς ψάρια που ανεβοκατεβαίνανε τα ποτάμια του Καναδά. Ο φυσικός κύκλος της ζωής τους είναι μακρύς. Γεννιούνται σε κάποια ήρεμη λίμνη στα υψίπεδα των βουνών, κατεβαίνουν το ποτάμι μέχρι να βγουν στον ωκεανό, κάνουν ένα μακρύ ταξίδι μέχρι σχεδόν το Βόρειο Πόλο και όταν τους έρθει να γεννήσουν ξεκινάνε το αντίθετο ταξίδι. Επίπονη η επιστροφή μια και πάνε κόντρα στα ποτάμια και μια και η σύγχρονη ζωή δημιούργησε καινούργια εμπόδια που είναι τα φράγματα για τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια.

Η λύση ήταν μια, η εκτροφή τους σε ελεγχόμενο περιβάλλον. Ομολογουμένως άνετο. Οι κλωβοί είναι τετραπλάσιοι από τους συνηθισμένους της Μεσογείου, όπου θα μείνουν αρκετά χρόνια για να πάρουν και βάρος πηδώντας ευτυχισμένοι μέσα και έξω από το νερό.

Οι Καναδοί ξέρουν καλά τα υπέρ και τα κατά του νόστιμου τούτου ψαριού και προσπαθούν να μειώσουν τα κακά και να βελτιώσουν τα καλά. Τα καλά είναι τα λιπαρά του τα περίφημα Ω3, μειώνουν τη χοληστερίνη, ενισχύουν την καλή λειτουργία του εγκεφάλου και πάει λέγοντας.

Το κακό είναι η συγκέντρωση στη σάρκας τους, ψευδαργύρου και μολύβδου, τα οποία κατηγορούνται για πολλές και δύσκολα θεραπεύσιμες αρρώστιες. Η συνήθης αυτή ρύπανση προέρχεται από τα απόβλητα των ακτών που στον Καναδά είναι ή περιορισμένη ή ανύπαρκτη. Καταφέρνοντας έτσι να μειώσουν τα ποσοστά των βαρέων μετάλλων σε μικρότερα από αυτά του βοδινού κρέατος. Ενισχύουν το ροζουλί χρώμα της σάρκας του σολομού με φυσικά καροτοειδή (προβιταμίνη Α) και έτσι έχουν ένα λαμπρό αποτέλεσμα με ένα νόστιμο και φτηνό ψάρι που διοχετεύεται στην παγκόσμια αγορά.

Στο τέλος των τεσσάρων ημερών του ταξιδιού μου και έχοντας απολαύσει και εξαιρετικά μαγειρέματα αστακού και σολομού πήραμε και ένα πτυχίο ειδικών γνώσεων επάνω στο σολομό και τον αστακό, ενώ ταυτόχρονα είχαμε γευτεί και γνήσιο καναδέζικο χαβιάρι από αλμπίνους οξύρυγχους και καπνιστές ρέγκες συνοδευμένες από φρέσκο κρεμμυδάκι και μια ελαφριά ξυδολεμονάτη σάλτσα.

Το ενδιαφέρον σε όλη αυτή την ιστορία είναι ότι ο Καναδάς εκμεταλλεύεται τους φυσικούς του πόρους χωρίς να διαταράσσει την ισορροπία της φύσης. Θέτει μέτρο στην ανάπτυξη αυτή και αποκομίζει τα οφέλη οργανώνοντας το μέλλον της. Δείχνει τα αποτελέσματα αυτών των ενεργειών προσκαλώντας ειδικούς από την παγκόσμια αγορά για να το δείξει και να το προβάλλει. Και ενώ η παράκτια αλιεία γίνεται από ιδιώτες ψαράδες και εταιρείες είναι το ίδιο το κράτος που προβάλλει τα αποτελέσματα του κλάδου.

Νομίζω ότι είναι ένα ιδανικό παράδειγμα προς μίμηση. Έχουμε και εμείς θαλάσσιο πλούτο τον οποίο μπορούμε να κάνουμε διάσημο προωθώντας τον προς το εξωτερικό. Νοστιμότατες σαρδέλες σε υπερπαραγωγή, κιτρινόπτερους τόνους και άλλα λιανόψαρα που ευτυχώς ξέρουμε και να τα μαγειρεύουμε καλά.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  TOP CHEF
 
Η φετινή τηλεοπτική χρονιά αποτελεί τον θρίαμβο της μαγειρικής τέχνης. Κανάλια και καναλάκια έχουν στο πρόγραμμά τους όχι μια, ούτε δύο αλλά πολύ περισσότερες εκπομπές μαγειρικής. Μερικές από αυτές είναι υπερπαραγωγές. Μερικές είναι μέσα στη φτώχια και τη μιζέρια.
Κάποιες είναι αντιγραφές κάποιων άλλων πολύ πετυχημένων. Γενικά μεγάλες πρωτοτυπίες δεν θα δείτε. Ανάμεσα σε όλα αυτά ξεχωρίζουν οι δύο υπερπαραγωγές η μια στο MEGA και η άλλη στον ΑΝΤΕΝΝΑ. Η μια είναι το Master Chef και η άλλη είναι το Top Chef.
O Antenna με φώναξε να συμμετάσχω στο δικό του Top Chef ως κριτής και τον ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτό. Βρέθηκα σε ένα γνώριμο περιβάλλον μαγειρικής που το λατρεύω, με πολύ καλούς ανθρώπους, σεβαστικούς και ευγενικούς που με φροντίζουν σαν συγγενή τους και το σπουδαιότερο όλων κάνω μια σοβαρή εργασιοθεραπεία προσπαθώντας να αποσπάσω το μυαλό μου από τα τελευταία πολύ λυπημένα γεγονότα της ζωής μου. Μου αρέσει το Top Chef. Υπάρχουν 16 επαγγελματίες που διαγωνίζονται για να μείνει ένας στο τέλος.
Τέσσερεις πάρα πολύ σοβαροί επαγγελματίες της γαστρονομίας είναι οι κριτές που τη βλέπουν από διαφορετική γωνιά ο κάθε ένας και όλο αυτό με ευχαριστεί πάρα πολύ.
Τα ονόματά τους είναι Απόστολος Τραστέλης, ιδιοκτήτης της Σπονδής και πεπειραμένος γευσιγνώστης. Χριστόφορος Πέσκιας, chef πολυβραβευμένος με εμμονή στην ελληνική κουζίνα, στην δημιουργικότητα και την τεχνική. Ερβέ Προνζάτο, πολυβραβευμένος chef γνώστης και λάτρης των γαλλικών τεχνικών και φυσικά ο υποφαινόμενος.
Το Top Chef έχει 15 επεισόδια. Έχει δράση μέσα και έξω από το στούντιο, έχει ανατροπές, βοηθάει πολύ τα παιδιά να αναπτύξουν την μαγειρική τους τέχνη και πολλές φορές στριμώχνει τους κριτές σε πολύ δύσκολες αποφάσεις.
Είναι μια σούπερ επιτυχημένη εκπομπή στην οποία χαίρομαι που συμμετέχω.
Ελπίζω η τύχη , η ζωή και η καλή δουλειά να μου δώσουν την ευκαιρία να επανέλθω και στα αγαπημένα μου documentaire.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Η ΘΡΕΨΗ
 
Τον τελευταίο καιρό ξαναπήγα σχολείο. Βλέπω και παρατηρώ και βέβαια μαθαίνω πράγματα και θάματα που πάντα υπήρχαν γύρω μου, αλλά δεν τα έβλεπα.
'Ανθρωπος της γαστρονομίας είμαι, του μαγειρέματος. Πάντα νόμιζα ότι το φαγητό προετοιμάζεται για να προσφέρει μια από τις ανθρώπινες ηδονές.
Μήπως έκανα λάθος ; ή πιο απλά, μήπως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες στο φαγητό που ξεπερνούν την ηδονή ;
Ναι φυσικά. Απλώς αυτό το βάλαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και το ξεχάσαμε.
Το φαγητό κυρίως και απολύτως είναι ζωή
Η θρέψη όπως θα έλεγε η γιαγιά μου.
- αυτό είναι θρεπτικό
- αυτό είναι δυσκοίλιο
- αυτό είναι ευστόμαχο
μια εκδήλωση αγάπης του καθημερινού ανθρώπου, άντρα, γυναίκας, παιδιού ή γέρου εκδηλώνεται προσφέροντας τροφή στον άλλον.
Η μάνα προτείνει το φουσκωμένο από γάλα στήθος της στο μωρό της, η πάπια ταΐζει το παπάκι στο στόμα, η λέαινα καθοδηγεί το λεονταράκι να βρει και να μασήσει μόνο του την τροφή, η μάνα πελεκάνος αν δεν βρει τροφή να θρέψει τα μικρά της κατασπαράζει μόνη της τα σπλάχνα της για να ταΐσει τα μικρά της με τη σάρκα της και το αίμα της.
Αυτό είναι η θρέψη, ανώτερη από τη γαστρονομία.
Οι μανάδες θρέφουν τα παιδιά τους, τους δίνουν ζωή ή ακόμα καλύτερα δύναμη για ζωή. Γι’ αυτό όλοι εμείς γιοί και κόρες αγαπάμε τις μανάδες μας γιατί μας έθρεψαν. Κι όμως εγώ τον πήρα τον δρόμο της γαστρονομίας. Φαφλατάδικος δρόμος, φιγουρατζίδικος, με φωνές και τυμπανοκρουσίες, αλλά ότι κι αν πεις εύκολος δρόμος.
Δύο εξτραβαγκάντσες, ένα εξωτικό μπαχαρικό, λίγος αφρός και οι γαστρονόμοι έμειναν εκστασιασμένοι και ατενίζοντας στο υπερπέραν καταμετρούν την υφή του μπαρμπουνιού, το άρωμα της κολοκύθας, τη γεύση του αγγουριού.
Έλεος άνθρωποί μου η μαγκιά του μάγειρα είναι να φτιάξει τρεις μπουκίτσες φαγητό για ένα πονεμένο σώμα και την ψυχή που κρύβει μέσα του. Να τον πείσει να φάει. Να γίνει μάγειρας της θρέψης και όχι της γαστρονομίας. Να νιώσει ότι έδωσε λίγη ζωή, λίγο κουράγιο. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ο σούπερ μάγειρας για να το κάνεις αυτό, αρκεί να αγαπάς, να φροντίζεις, να σκέπτεσαι.
Αυτό το σχολείο πέρασα τον τελευταίο καιρό , εγώ ο άγαρμπος μαγειράκος, να θρέψω δηλαδή, να δώσω ζωή στην αγαπημένη μου. Αρνιόταν πεισματικά να ζήσει, μόνο λίγα ροδάκινα της άρεσαν σε ήπια θερμοκρασία, ούτε ζεστά ούτε κρύα.
Εγώ μέσα στην κουζίνα έφτιαχνα τυροπιτάκια, έβραζα χυλωμένη φακή χωρίς μπαχαρικά για να μην την ενοχλούν, έφτιαχνα σαλάτα φατούς που της άρεσε, έβραζα κολοκυθάκια, άτμιζα μια φρέσκια γλώσσα.
Ήθελα να θρέψω την καλή μου, το ήθελα μα αυτή αρνήθηκε. Βλέπετε είχε ξεκινήσει από καιρό έναν άλλο μακρύ και άγνωστο δρόμο.
Ποιος θα τα φάει όλα αυτά που μαγείρεψα ;
Θα παλαιώσουν μέσα στις πιατέλες, μέχρι που κάποιος θα τα πετάξει. Τα φαγητά μου δεν έθρεψαν κανέναν, ούτε καν εμένα. Θα ήθελα κάτι να κάνω, μα είμαι ανήμπορος, δεν ξέρω τίποτα άλλο να θρέφω ανθρώπους και ενίοτε τις ψυχές τους. Γιατί θέλω να ξέρετε ότι η ανθρώπινη ψυχή κατοικοεδρεύει στο στομαχάκι μας.
Υ.Γ. στις 29 Αυγούστου στις 11.15 το βράδυ η αγαπημένη μου γυναίκα Στέλλα έφυγε από αυτό τον κόσμο αφού έδωσε μια τιτάνια μάχη με την καταραμένη αρρώστια. Ήθελε να ζήσει όσο κανένας άλλος. Πίστευε ότι καλυτέρευε, ενώ η αλήθεια ήταν διαφορετική. Την αγαπούσα πάρα πολύ και θα αγαπώ.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Επιτέλους ξανακούστηκα
 
Πάει πάνω από χρόνο που η φωνή μου σταμάτησε να ακούγεται από τη ραδιοφωνική συχνότητα, μετά το κλείσιμο του City στη συχνότητα 99.5 από ένα γινάτι του ζεύγους Αγγελοπούλου.
Αισθάνθηκα σαν μουγκός. Για μένα το ραδιόφωνο είναι ένα από τα σπουδαιότερα μέσα επικοινωνίας.
Δεν βασίζεται στην εικόνα που εξαπατά και μόνο οι καλοί παραγωγοί μπορούν να επιζήσουν.
Η συνάντησή μου με τον Κώστα και τον Αντρέα Γιαννίκο με οδήγησαν εδώ και ένα μήνα στα studio του Δίφωνου 96.6 και του Όαση 88. Στον μεν Όαση κάνω καθημερινή εκπομπή με μια κεφάτη συνταγή , στο δε Δίφωνο κάθε Σάββατο από τις 12.00 – 14.00 με βόλτα στην Αθήνα, έρευνα στα προϊόντα που καταναλώνουμε, προτάσεις για μια χαρούμενη επιβίωση και ταξίδι είτε στην ιστορία , είτε σε κάποιο τόπο.
Χαίρομαι που ξαναβρήκα τη φωνή μου και όλους όσους με βοήθησαν τους ευχαριστώ πολύ.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Σκέψεις για το καθημερινό φαγητό
 
Πολλές φορές έχω αναλογιστεί το μέτρο που πρέπει να έχει η ανθρώπινη τροφή. Την ποικιλία , αλλά και τις ανθρώπινες ορέξεις που από ένστικτο ήρθαν και εγκαταστάθηκαν μέσα στα γονίδιά μας. Είναι σαφώς θέμα επιβίωσης. Ο άνθρωπος τρώει ότι μπορεί να βρει. Μέσα στα δεκάδες χιλιάδες χρόνια που έχουν περάσει το πεπτικό σύστημα του ανθρώπου έμαθε να τα τρώει όλα και να τα επεξεργάζεται όλα. Ελάχιστες είναι οι τροφές που δεν μπορεί να φάει, όπως τα άχυρα.
Κάποια στιγμή όμως ο πλούτος και η ευημερία του ανθρώπου έκαναν το φαγητό να πάψει να είναι μέσο επιβίωσης, αλλά μέσο επίδειξης του πλούτου και της πολυτέλειας. Οι εύκολες μεταφορές τροφίμων σε μεγάλες αποστάσεις ευνόησαν αυτό που λέμε υψηλή γαστρονομία που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνάει το όριο και το μέτρο της ανθρώπινης υπόστασης.
Κατά τη γνώμη μου ο άνθρωπος πρέπει να τρώει και να καταναλώνει ότι βρίσκεται σε μια εύλογη απόσταση από κει που ζει και κατοικεί. Πχ το να ζεις στην Αθήνα και να επιζητάς να φας φύκια από τον βόρειο πόλο είναι εντελώς εξεζητημένο, σνομπ και εν ολίγοις απαράδεκτο. Μπορείς να ζήσεις και χωρίς αυτά. Η γεύση αναζητά και ψάχνει καινούργιες συγκινήσεις, οι οποίες όμως μπορούν να της δοθούν όχι μέσα από την κατανάλωση πολύ ακριβών πρώτων υλών, αλλά απλά και μόνο φινετσάτου μαγειρέματος και προσεκτικής επιλογής υλικών που μπορούν να βρεθούν εύκολα και έχουν λογική τιμή.
Ας ψάξουμε μαζί μερικές αλήθειες. Ας πούμε λοιπόν ότι είστε 3 μέρες νηστικοί και στο τέλος της 3ης ημέρας σας βάζουν μπροστά ένα τραπέζι με του θεού τα καλά.
Ότι σας αρέσει και ότι δεν σας αρέσει, πράγματα ακριβά, πράγματα φτηνά, ντόπια και εξωτικά.
Και σας ερωτώ τι είναι αυτό που θα διαλέξετε να φάτε για να κατευνάσετε την διαβολεμένη πείνα σας ;
Τι είναι αυτό που μέσα στις 3 μέρες της πείνας σας ερχότανε συνέχεια στο μυαλό ;
Με σιγουριά μπορώ να σας πω ότι δεν σας ήρθε τίποτα έξω από την καθημερινή σας διατροφή. Πεθυμήσατε πιθανότατα το αγαπημένο φαγάκι που σας έκανε η μανούλα σας. Ίσως φρέσκο ψωμί με καλή φέτα και ντομάτα, ίσως ένα μπέργκερ από το συνοικιακό φαστφουντάδικο.
Η φυσιολογία της γεύσης βασίζεται στην επαναληψιμότητα. Λένε δηλαδή οι ειδικοί και το αποδείξανε με πείραμα που έγινε στην Σκανδιναβία ότι αν ένας άνθρωπος με ηρεμία δοκιμάσει κάποιο τρόφιμο επί 40 φορές περίπου τότε θα του γίνει το πιο αγαπημένο του τρόφιμο.
Το κόστος της τροφής στις μέρες μας πια παίζει μεγάλο ρόλο. Ακόμα όμως μεγαλύτερο παίζει η ποιότητα και δεν ομιλώ για την εξεζητημένη ποιότητα που μπορεί κανείς να βρει σε ειδικά μαγαζιά delicatessen. Εννοώ μια σωστή χρήση πρώτων υλών εγκεκριμένες μεθόδους παραγωγής του τροφίμου που πάω να αγοράσω. Να μην κινδυνεύει η υγεία μου, να μην κινδυνεύουν τα παιδάκια μου και μέσα από αυτό το τρόφιμο και να ικανοποιήσω την γεύση μου, αλλά και να πάρω όλα τα καλά του συστατικά.
Κι όμως έχω μια σχέση ανταγωνιστική με τον κατασκευαστή του τροφίμου που αγοράζω. Σαν να προσπαθεί αυτός να με κοροϊδέψει και εγώ να τον τσακώσω. Ο νόμος τον υποχρεώνει να τα γράφει σχεδόν όλα πάνω στην συσκευασία του με τόσο μικρά γράμματα όμως που αν δεν έχω πάρει μαζί μου τα γυαλιά μου το έχασα το παιχνίδι. Αφήστε που και στατιστικά ούτε το 10% των αγοραστών δεν διαβάζουν την ετικέτα. Το παιχνίδι φίλες και φίλοι είναι σχεδόν χαμένο.
Την ποιότητα της τροφής που τρώγαμε μέχρι την δεκαετία του 70 δεν θα την ξαναβρούμε ποτέ. Σαράντα άγγελοι να κατέβουν από τον ουρανό, διακόσια συντάγματα χωροφυλάκων, η τροφή θα πηγαίνει πάντα προς το χειρότερο. Στην Ελλάδα ακόμα είμαστε σε καλύτερη κατάσταση από πολλές άλλες χώρες.
Παρά την απελπισία μου σας προτρέπω να μην αγοράζετε με γνώμονα την τιμή, αλλά την ποιότητα.
Η φθηνή τιμή είναι το πιο καταστροφικό πράγμα που υπάρχει στην συναλλαγή μας. Φθηνή τιμή σημαίνει έκπτωση για να μην σας πω πτώση στην ποιότητα, στην ποσότητα, στην γεύση, στην περιεκτικότητα.
Η μάνα μου συνηθίζει να λέει απ’ όλα και από λίγο. Και είναι πραγματικά σοφή γυναίκα.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  O δαίμων του τυπογραφείου χτύπησε στις Λιχουδιές
 
Την περασμένη Δευτέρα 28-1-10 έσπασαν τα τηλέφωνα στην εφημερίδα Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ .Στο ένθετο Λιχουδιές που κυκλοφόρησε το Σαββατοκύριακο μαζί με την εφημερίδα είχε γίνει το λάθος!.Η συνταγή του Ηλία Μαμαλάκη για τις φωλιές κανταιφιού με αμύγδαλα παγωτό καιμάκι και σάλτσα πορτοκάλι είχε τυπωθεί η μισή!.
Κατ αρχάς ζητάμε συγνώμη και σπεύδουμε να την δημοσιεύσουμε ολόκληρη στο site (θα την βρείτε στα γλυκά με τίτλο φωλιές....).
Βεβαίως θα την επαναδημοσιεύσουμε, ολόκληρη αυτή τη φορά, στο επόμενο τεύχος του περιοδικού Λιχουδιές που θα κυκλοφορήσει στις 20 Φεβρουαρίου.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Ξενοφοβία
 
Εξαιρετικά προβληματισμένος τον τελευταίο καιρό από τις αντιδράσεις πολιτικών για την απόδοση ελληνικής υπηκοότητας σε οικονομικούς μετανάστες με μακρά περίοδο παραμονής στην Ελλάδα.
Σκέπτομαι τι αχάριστοι που είμαστε που ούτε σκεπτόμαστε όλους τους Έλληνες μετανάστες διαφορετικών εποχών πόσο εύκολα αποδεκτοί έγιναν από ξένα κράτη τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, αλλά και μεταπολεμικά στην Αμερική, στην Αυστραλία, στην Γερμανία και λίγο λιγότερο στη Νότιο Αφρική.
Ο παππούς μου ο Αντώνης πάμφτωχο παιδί από τις Μέλαμπες της Κρήτης αναζήτησε μια καλύτερη τύχη στην Αμερική. Έκανε λάθος όμως το καράβι και βρέθηκε στην Νότιο Αφρική. Δούλεψε, πρόκοψε, έκανε οικογένεια ( η μάνα μου γεννήθηκε στην Μοζαμβίκη) και στα ύστερά του χρόνια ήρθε για να πεθάνει στην Ελλάδα.
Θα μπορούσα να σας πω μια πολύ συγκινητική ιστορία για το πως γνώρισε τη γιαγιά μου την Κρέουσα, Ανδριώτικης καταγωγής. Ο παππούς μου πάντως έτυχε της Πορτογαλικής υπηκοότητας χωρίς ποτέ να χάσει την ελληνική του ψυχή και επειδή ήξερε λίγη τσαγκαρική έφτασε να γίνει στο Λορέντζο Μαρκές μεγαλοεπιχειρηματίας παπουτσιών. Ο θείος ο Ζαχαρίας Δανδουλάκης από την Νίθαυρη της Κρήτης στο τέλος του 19ου αιώνα καταδιωκόμενος ως ζωοκλέφτης από την Κρήτη επιβιβάστηκε σε ένα καράβι με προορισμό τη Νέα Υόρκη. Αρρώστησε στο ταξίδι. Το immigration στο Ellis Island απέρριψε την είσοδό του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σαν έμεινε όμως ο θείος μου μόνος του στα κάγκελα για να επιβιβαστεί στο επόμενο καράβι και να επιστρέψει στην Ελλάδα, βρήκε στο πάτωμα μια κιμωλία και έκανε μόνος του τον σταυρό πάνω στο σακάκι του της έγκρισης για είσοδο στη χώρα.
Πάλεψε πολύ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο ίδιος μου είχε διηγηθεί πως δούλεψε στη σιδηροδρομική γραμμή που πήγαινε στη Δύση, πως γνώρισε τον Αλ Καπόνε στο Σικάγο, τις business που έκανε με το λαθραίο οινόπνευμα και πως τελικά κατέληξε να νοικοκυρευτεί στη South Dacota ανοίγοντας το περίφημο Τικ Τακ Καφέ το οποίο ξεπούλησε κάποια στιγμή για να μπορέσει να ανταπεξέλθει σε μια εγχείρηση ανοικτής καρδιάς. Το καινούργιο του όνομα ήταν Henry Dandos. Ορκίστηκε Αμερικανός πολίτης, ήταν σε επιφυλακή στην τοπική πολιτοφυλακή, ψήφιζε τους ρεπουμπλικάνους ανήκοντας στην τοπική επιτροπή εκλεκτόρων του κόμματος και αισθανόταν Αμερικάνος όσο κανένας. Παρά ταύτα και εάν και ευγνωμονούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες για ότι του προσέφεραν γύρισε να πεθάνει στην Ελλάδα. Αν ταξιδέψεις στη Σουηδία σήμερα σαν οικονομικός μετανάστης άμεσα θα τύχεις κοινωνικής περίθαλψης , νόμιμης εργασίας , υποχρεωτικής εκμάθησης της γλώσσας και σε λιγότερο από 3 χρόνια θα έχεις το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσται. Όταν βρέθηκα στο Ααχεν της Γερμανίας μια πόλη ήπιας βιομηχανικής ανάπτυξης ερεύνησα τα στοιχεία του πληθυσμού. Το 80% των κατοίκων του Ααχεν είναι μετανάστες. Από αυτούς τους μετανάστες το 40% είναι Τούρκοι, το 30% Έλληνες, και οι υπόλοιποι Ασιάτες και Αφρικανοί.
Η ανάπτυξη του Ααχεν στις βιομηχανίες μαρμελάδας, μπισκοτοποιίας, σοκολατοποιίας βασίζεται 100% στο μεταναστευτικό κύμα. Μίλησα με πολλούς Έλληνες. Παρά τη μικρή νοσταλγία που είχαν για την πατρίδα τους, τα χωριά τους, τελικά βαθιά μέσα τους είχαν γίνει Γερμανοί. Τα παιδιά τους είχαν σπουδάσει, είχαν βρει καλές δουλειές, είχαν παντρευτεί με άλλες εθνότητες και είχαν αφομοιωθεί από τους ντόπιους πληθυσμούς. Έτσι είναι η ζωή κυρίες και κύριοι.
Το χώμα κάνει την πατρίδα και η πατρίδα τον πατριώτη.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Ξενοφοβίας συνέχεια
 
Άλλωστε και εμείς που κραυγάζουμε για την ελληνικότητά μας καμία σχέση δεν έχουμε με τους παλαιούς Έλληνες. Είμαστε προϊόν πολλών επιμειξιών και εκείνο το τεράστιο κενό από τα χρόνια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας που η ιστορική Ελλάδα ήταν απλά μια μικρή επαρχία της, μέχρι και την Επανάσταση, η ελληνικότητα και η ελληνική καταγωγή ήταν χαμένα. Αλλά πολύ σωστά είπαν τότε ότι Έλληνας είναι αυτός που ενστερνίζεται την ελληνική παιδεία, τη γλώσσα, τα ήθη και έθιμα. Από πλευράς θρησκείας μπορεί να είναι ότι θέλει, όμως με πολύ συγκίνηση βλέπω παιδιά μεταναστών να αισθάνονται πιο Έλληνες από εμάς. Μπορεί να είναι σκουρόχρωμοι, μπορεί να τρώνε άλλα φαγητά από αυτά που συνηθίζουμε εμείς, μπορεί να είναι γκετοποιημένοι. Στο τέλος όμως της ημέρας είναι Έλληνες και μάλιστα φρέσκοι Έλληνες που θα ξελαμπικάρουν με τους έρωτές τους και τις φιλίες τους τα κουρασμένα αίματα των Ελλήνων. Ξέρω ότι υπάρχει ένας αντίλογος. Οι εχθροί του έθνους καραδοκούν. Αλβανοί, Βούλγαροι, Τουρκόφωνοι της Θράκης, όλοι ψάχνουν ένα κενό για να ισχυριστούν ότι η Ελλάδα δεν είναι Ελλάδα. Παντού συνέβησαν αυτά και πάντοτε θα συμβαίνουν. Δεν είμαστε όμως αφελείς!. Και δεν θα αφήσουμε κανένα να επιβουλευθεί τα ιστορικά μας σύνορα. Κυρίες και κύριοι νομίζω ότι όλοι αυτοί οι ξένοι που έχουν εγκατασταθεί εδώ και χρόνια στην Ελλάδα και λαμβάνουν την ελληνική παιδεία δικαιούνται να γίνουν Έλληνες.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Τα καλύτερα χρόνια πολλά
 
Ήταν προς το τέλος Ιανουαρίου. Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα. Έβγαινα από το εστιατόριο Αλάτσι στο κέντρο της Αθήνας. Κρατούσα στο χέρι μου ένα μικρό μπολ με κόλλυβα. Το Αλάτσι είναι το μόνο εστιατόριο που τολμά να σερβίρει και κόλλυβα. Το πιο γήινο και αρχέγονο γλυκό που κρατάει τις ρίζες του από την Αρχαία Ελλάδα.
Μπροστά από το Αλάτσι είναι ένα μικρό παρκάκι. Πήγα να το διασχίσω για να βρω το αυτοκίνητό μου και ξαφνικά άκουσα το κελάηδημα ενός κότσυφα. Χαμογέλασα και χάρηκα.
Τα κοτσύφια σκάνε μύτη κανονικά μεσούσης της Άνοιξης. Τούτο το χειμώνα όμως ο καιρός τα ξεγέλασε και ενώ τα σκεπτόμουν όλα αυτά ακούω και δεύτερο κελαΐδισμα. Ο κότσυφας μιλούσε στην κοτσυφίνα του και αυτή του απαντούσε. Ενστικτωδώς κατευθύνθηκα προς τα κελαϊδίσματα. Βρέθηκα κάτω από το δέντρο που ήταν τα πουλάκια. Η νύκτα ήταν φωτεινή και τα είδα. Τους σφύριξα και αυτά μου απάντησαν. Σαν να με ευχήθηκαν για τον καινούργιο χρόνο που μόλις είχε μπει. Τα καλύτερα Χρόνια πολλά που μου είπαν ποτέ. Ήθελα να τους κάνω ένα δώρο. Ξεσκέπασα το μπολάκι με τα κόλλυβα και το ακούμπησα στη γη. Τα κοτσύφια με παρακολουθούσαν σχολαστικά. Απομακρύνθηκα και κάθισα να τα παρατηρώ. Σιγά και χωρίς επιφυλακτικότητα κατέβηκαν και βρήκαν το μικρό μπολ. Τσιμπολόγησαν το στάρι, τα ρόδια, τα καρύδια και τα αμύγδαλα, τις μικρές σταφίδες.
Που και που γύριζαν το κεφάλι τους προς τα μένα βγάζοντας ένα λιγωμένο τιτίβισμα. Τούτα τα κόλλυβα ήταν το καλύτερο δώρο που έδωσα εδώ και πολλά χρόνια σε κάποιον. Δυστυχώς ζούμε τη χρονιά της εξωφρενικής πίεσης , της φτώχειας και σε μερικές περιπτώσεις της απελπισίας. Ένα από καρδιάς δώρο, ένα χαμόγελο, ένα χαρούμενο σφύριγμα και μια κουβέντα αισιοδοξίας είναι αυτά που περιμένουμε για να αντέξουμε. Και μια οι κυβερνώντες δεν μας τα δίνουν με τίποτα, ας το κάνουμε εμείς.
Τιτιβίστε , κελαηδήστε και κλείστε πονηρά το μάτι στο μέλλον.
Με αγάπη
Ηλίας Μαμαλάκης
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Ο Ηλίας και η μουσική
 


Τον τελευταίο καιρό κάποια παραέντυπα διαδίδουν ότι ετοιμάζομαι να κάνω καριέρα τραγουδιστή και τούτο διότι είχα μια φιλική συμμετοχή στο πολύ ωραίο CD των APURIMAC με τίτλο «Παράθυρα ανοικτά».
Η αλήθεια είναι ότι μου το πρότεινε ο κύριος Σφακιανάκης και επειδή περνούσα και μια δύσκολη στιγμή είδα την πρόταση σαν μια χαρούμενη νότα της ζωής και το δέχτηκα. Χάρη στους άριστους μουσικούς και στην τεχνολογία το αποτέλεσμα ήταν και χαρούμενο και ενδιαφέρον και ευχάριστο.
Εξηγούμαι όμως. Δεν θα κάνω ποτέ καριέρα τραγουδιστή. Όμως θα κάνω πράγματα στη ζωή μου που μου δίνουν χαρά, όπως η συμμετοχή μου στο θεατρικό έργο που έγραψε η Λένα Διβάνη πριν 3 χρόνια και σκηνοθέτησε η Τατιάνα Λύγαρη με τίτλο «Η Πεντανόστιμη» στο Τραίνο στο Ρούφ.
Όπως η δημιουργία των γεύσεων στις σοκολάτες του Fresh με κουραστικές γευσιγνωσίες και επαναλαμβανόμενες δοκιμές. Όπως η δημιουργία του μενού των 64 Υπουργών Εξωτερικών στην Κέρκυρα.
Τέτοια μικροπράγματα θέλει η ζωή για να σου δώσει μια μικρή σπρωξιά να πας ακόμα πιο μπροστά στα καθημερινά σου καθήκοντα.
Δράττομαι της ευκαιρίας να σας πω ότι στις 6 Δεκεμβρίου θα αρχίσει το documentaire της ΕΤ3 για την ζωή και τη δράση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Υ.Γ. Επειδή τα ρεπορτάζ των εντύπων και των μεσημεριανών τηλεοπτικών εκπομπών είναι πλημμελή τους πληροφορώ ότι πριν από το CD των APURIMAC συμμετείχα και στο CD «Λάχανα και Χάχανα του Τάσου Ιωαννίδη με κείμενα από το αναγνωστικό της Α Δημοτικού. Ακόμα πιο πριν στην Alfa Records έκανα ακόμα ένα CD με συνταγές, παραμύθια και ένα τραγουδάκι Χιπ Χοπ που λεγότανε «Κόκορας παστιτσάδα», που φυσικά πήγε άπατο. Νομίζω ότι μόνο εγώ το αγόρασα και έδωσα αρκετά αντίτυπα σε φίλους σαν Χριστουγεννιάτικο δώρο που οι περισσότεροι ούτε καν θα το έβγαλαν από το νάυλον.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Mια φωνή που σταμάτησε
 
Eίναι Σάββατο μεσημέρι και πώς να το κάνουμε μου λείπουν αυτά τα 90 λεπτά επικοινωνίας με τους ακροατές του ραδιοσταθμού CITY ο οποίος όπως γνωρίζετε κατέβασε τα ρολά μια Δευτέρα χωρίς να το περιμένει κανείς.
Εκλεισε και το ΚΟΥΖΙΝΑ το ένθετο περιοδικό μαγειρικής του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΤΥΠΟΥ που και εκεί είχα την επιμέλεια της έκδοσης. Για το ΚΟΥΖΙΝΑ η στεναχώρια είναι διαφορετική. Εχασαν τη δουλειά τους τόσοι άξιοι συνεργάτες που ο καθένας είχε καταθέσει τη δική του εμπειρία σ αυτό το περιοδικό που αν και δεν πρόλαβε να ενηλικιωθεί, όμως έδωσε εξαιρετικά δείγματα γραφής.
Γράφω αυτές τις γραμμές και ακούω μουσική από τη συχνότητα του ΣΙΤΥ. Η συνήθεια βλέπετε δεν αλλάζει.
Και τι δεν θα έλεγα αυτό το Σάββατο. Αυτά που είχα την τύχει να βιώσω στο συνέδριο του ΟΑΣΕ και που δεν έδειξαν οι κάμερες Πώς γυάλιζαν στη κυριολεξία τα πιάτα τους οι αξιότιμοι κύριοι Υπουργοί στο επίσημο δείπνο που δόθηκε στο Αχίλλειο.
Θα έδινα τη συνταγή από τον ξινόχονδρο τραχανά που σερβιρίστηκε σαν πρώτο πιάτο.
Θα έλεγα για τον κουρκουμά που ξαναμπήκε δυναμικά στη κουζίνα μου.
Θα ταξίδευα τους ακροατές μου μέχρι την Αμβέρσα αυτό το ειδυλλιακό και συνάμα πολυσύχναστο λιμάνι του Βελγίου.
Εχει πάει 11,30π.μ και εγώ είμαι στους 99,5. Ακούγονται οι ανακοινώσεις των εργαζομένων που ζητούν τη μεταβίβαση της συχνότητας και επαναλειτουργία του Σταθμού. και μετά τραγουδάκια.
Που τα βρίσκουν !!!

….Που έχουν κρύψει την ελπίδα Τι δεν έμαθε Θεός ………….λέει ο τραγουδιστής

Προσωπικά ,δεν είναι που έχασα την ελπίδα αλλά δεν πιστεύω στη επαναλειτουργία, Σταθμού και εφημερίδας. Κάτι που ράγισε δεν ξανακολλάει!.
Μήπως φταίξαμε και εμείς οι εργαζόμενοι? Που δεν αντιδράσαμε σθεναρά και εγκαίρως στη κακή διαχείριση που όλοι βλέπαμε?.
Mήπως εμείς οι συνεργάτες με τα αξιοζήλευτα συμβόλαια?
Ακόμα θυμάμαι την έκπληξη του προσωπάρχη που επιφορτισμένος με το καθήκον να μου ανανεώσει το συμβόλαιο για ένα χρόνο ήταν έτοιμος να μου δώσει και τη ανάλογη αύξηση!, Όταν βούιζε ο τόπος ότι το συγκρότημα έμπαινε μέσα πολλά εκατομμύρια κάθε μήνα. Η απάντησή μου ότι δεν θέλω καμία αύξηση αντιμετωπίστηκε σαν πρωτόγνωρη.!
Καλά είναι τα πλουσιοπάροχα συμβόλαια, οι αυξήσεις ,όταν ο οργανισμός είναι υγιής. Οταν όμως βαριά νοσεί πόσο μπορούν να αντέξουν?….
Και δεν άντεξαν.
Λυπάμαι που έχασα τη φωνή μου.
Eύχομαι πραγματικά να τη ξαναβρώ.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Παρεπόμενα της Συνδιάσκεψης ΟΑΣΕ στη Κέρκυρα.
 
Πολλά ήταν τα πολιτικά σχόλια που ακολούθησαν τη περίφημη συνδιάσκεψη του ΟΑΣΕ που έλαβε χώρα στη Κέρκυρα.
Ο γενικός απολογισμός ,διαβάζοντας τις εφημερίδες, ήταν ικανοποιητικός. Η οργάνωση (Επιβεβαιώνω από πρώτο χέρι) υποδειγματική.
Βεβαίως δεν έλειψαν οι ανάλογες γκρίνιες.
Από το ανάλογο κλίμα ούτε και το επίσημο μενού του γεύματος που παρατέθηκε στο Αχίλλειο ,παρόλα τα εξαιρετικά σχόλια των συνδαιτυμόνων , μπόρεσε να ξεφύγει..
Διαμαρτυρήθηκε λοιπόν το Σεφ Κλάμπ της Κέρκυρας γιατί το μενού δεν περιέλαβε τοπικές συνταγές.
Τα γνωστά μας και αγαπημένα σοφρίτο, το μπουρδέτο ή η περίφημη παστιτσάδα.
Ομολογώ ότι αμέσως μετά το τηλεφώνημα που έλαβα από την κυρία Υπουργό για να αναλάβω τη σύνθεση του μενού η πρώτη μου σκέψη ήταν τα περίφημα πιάτα της Κέρκυρας.
Οραματίστηκα μία πεντανόστιμη παστιτσάδα με το σπετσερικό της Καρμέλας (Που ποτέ δεν λείπει από τα μπαχαρικά μου) που θα άφηνε εποχή!. Ομως καλομελέτησα τα πράγματα και είδα ότι το ζητούμενο δεν ήταν απλά ένα επίσημο γεύμα. Ηταν ένα γεύμα εργασίας. Μπροστά σε κάθε σερβιριζόμενο θα υπήρχε ένα μικρόφωνο και στο πλάι ένα σημειωματάριο. Το γεύμα λοιπόν δεν θα μπορούσε να έχει έντονα μπαχαρικά ,να έχει σκόρδα, κρεμμύδια η να έχει πολλές σάλτσες.
Οι περιορισμοί αυτοί οδήγησαν σ ένα μενού αρκετά ελαφρύ που να έχει όμως τα αρώματα και τα προιόντα της ελληνικής γης.
Αντιλαμβάνομαι την αγωνία των φίλων του Σεφ Κλάμπ και των διαφόρων τοπικών παραγόντων για τη προβολή της Κέρκυρας όμως τους διαβεβαιώ ότι σε τίποτε αυτή δεν υστέρησε.
Πρώτα απ όλα που η κ Υπουργός επέλεξε τη Κέρκυρα σαν τόπο της Συνδιάσκεψης. Η προβολή στα τηλεοπτικά δίκτυα όλου του κόσμου ήταν τεράστια και τόσο χρήσιμη αυτή τη περίοδο!.
Επιπλέον Υπουργοί ,Γενικοί Γραμματείς έλαβαν εκπληκτικά δώρα που πρόβαλλαν με τον καλύτερο τρόπο την Κέρκυρα :Καλαίσθητες εκδόσεις με την ιστορία και τις φυσικές ομορφιές του νησιού, DVD ακόμα και βιβλία μαγειρικής.
Ας χαρούμε για κάτι που πήγε καλά και ας μην μεμψιμοιρούμε για το οτιδήποτε συμβαίνει σ αυτή τη χώρα!..
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Χώματα με ιστορία
 
Πολλοί από σας θα έχουν ίσως δει την εκπομπή μου στην ΕΤ3 με τον τίτλο Χώματα με ιστορία.
Είναι μία δουλειά που μας πήρε πολύ χρόνο για την προετοιμασία της ,πολύ κόπο για την εκτέλεσή της και πολύ συναισθηματική φόρτιση.
Τώρα που ολοκληρώθηκε η σειρά (Τη Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2009 προβλήθηκε το τελευταίο επεισόδιο της σειράς), θα ομολογήσω τα τόσα απρόσμενα μου συνέβησαν κατά τη διάρκεια της προβολής των επεισοδίων.
Πολλοί ξαφνιάστηκαν με την μεταστροφή μου αυτή από περιηγητής και μάγειρας σε ιστορικό αφηγητή!. Ομως όταν επισκέφθηκα τη περιοχή των Αγράφων για πρώτη φορά ,είχα συγκλονιστεί από την ιστορία του ήρωα Κατσαντώνη και συνειδητοποίησα πόσα λίγα ξέραμε για αυτόν..
Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ξαναγυρίσω κάποια μέρα και να προσπαθήσω να ανασύρω από τις μνήμες ,από τα ιστορικά στοιχεία ,από μαρτυρίες, θρύλους και γεγονότα που τον αφορούσαν.
Ασχολήθηκα μήνες. Χώθηκα σε βιβλιοθήκες, βρήκα απρόσμενο αριθμό βιβλίων ,απίστευτο αριθμό ηρώων που έδρασαν την ίδια περίοδο με τον Κατσαντώνη. Και με βάση τα στοιχεία αυτά έγραψα το σενάριο και παρουσίασα τη σειρά.
Πήρα ένα τεράστιο αριθμό ηλεκρονικών κυρίως μηνυμάτων που με ενεθάρρυναν στη προσπάθειά μου αυτή.
Σχολεία ζήτησαν και ζητούν υλικό να το προβάλλουν στα Σχολεία τους. Νέοι επιστήμονες να ομολογούν ότι μαθαίνουν για πρώτη φορά για τη περίοδο αυτή. ΄Ομως δεν ήταν όλα τα μηνύματα που έλαβα επαινετικά.
Διάφοροι τοπικοί Σύλλογοι διαμαρτύρονταν γιατί π.χ ανέφερα ότι ο Καραισκάκης γεννήθηκε στη ( Στοιχεία από το μεγάλο μας ιστορικό Παπαρρηγόπουλο) Σκουλικαριά και όχι στο Μαυρομάτι Καρδίτσας .
Μέχρι εξώδικο έλαβε το κανάλι από τον Σύλλογο Αρτοτινών , γιατί ανέφερα ότι ο Αθανάσιος Διάκος γεννήθηκε στην Ανω Μουσουνίτσα.(Ολα τα ιστορικά βιβλία το ίδιο ισχυρίζονται) και όχι στην Αρτοτίνα ( πατρίδα της μάνας του)
Κατέχουν στοιχεία διεμήνυσαν και θα το αποδείξουν.. Λες και έχει σημασία για το σύνολο των Ελλήνων αν ο Διάκος γεννήθηκε σε αυτό το χωριό η ένα χιλιόμετρο πιο κάτω. Η πού μια δόλια κατατρεγμένη μοναχή γέννησε το γιό της.
Τους απάντησα σε όλους αυτούς τους κυρίους των διαφόρων τοπικών Συλλόγων που ο καθένας έχει αναρτήσει μία πινακίδα < εδώ γεννήθηκε ο τάδε ήρωας> να μην μαλώνουν για τη πατρότητα των ηρώων μας. Δεν ανήκουν σε αυτούς. Ανήκουν σε όλους τους Ελληνες. Εξ άλλου το πλέον σημαντικό είναι πού έδρασαν και κυρίως πού θυσιάστηκαν .Πού άφησαν τη τελευταία τους πνοή.
Ας είναι!. Ξεκινώ τη προετοιμασία για τον επόμενο ήρωα. Το γνωρίζω. Θα χρειαστεί υπομονή και κουράγιο. ..Ποιος ξέρει με πόσους άλλους τοπικούς συλλόγους θα μπλέξω….
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Περίεργα πράγματα στο διαδίκτυο
 
Περίεργα πράγματα συμβαίνουν στο διαδίκτυο. Φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι λαμβάνουν ένα mail με συνταγές από το site μου σε επισυναπτόμενο αρχείο 195 σελίδων.
Και αναρωτιέμαι
Ποιος ο λόγος αυτής της αποστολής ;
Τι κρύβεται πίσω από αυτό ;
Γιατί ο κόσμος να κατεβάζει τόσα αρχεία όταν υπάρχουν ήδη σε τούτο το site ;
Γιατί υπόσχεται συνταγές από τη ΜΠΟΥΚΙΑ & ΣΥΧΩΡΙΟ και παραπλανά τον κόσμο όταν οι συνταγές που περιέχονται στο site και που στέλνονται δεν είναι μόνο από τη ΜΠΟΥΚΙΑ & ΣΥΧΩΡΙΟ αλλά εκατοντάδες συνταγές από περιοδικά, ραδιόφωνο και εφημερίδες και γενικά από τα μέσα που συνεργάζομαι.
Θα λυθεί άραγε το μυστήριο ;
Πάντως να ξέρετε : Κάντε οικονομία στους δίσκους σας και μην κατεβάζετε όλα τούτα τα αρχεία.
Μπορείτε να πάρετε ότι θέλετε , όποια ώρα θέλετε από το site μου.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Προσέξτε τους μικρούς
 
Θα σας πω σήμερα μια μικρή ιστορία.
Πριν 15 μέρες περίπου βρισκόμουν στα βόρεια και ανατολικά σύνορα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας για τις ανάγκες της τηλεόρασης. Το χωριό είναι έρημο, ή μάλλον σχεδόν έρημο. Έχουμε βρει κάτι ερειπωμένα σπίτια στην άκρη και κάνουμε το γύρισμα. Είναι 14.00 η ώρα το μεσημέρι, 38 βαθμούς λέει το θερμόμετρο. Το στόμα μας στέγνωσε, η πείνα μας θέριεψε. Στα αυτοκίνητά μας δεν υπάρχει τίποτα για φαγητό. Κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι ξεκινάμε να φύγουμε. Μέχρι που περνάμε μπροστά από ένα σπίτι με μια μικρή πινακίδα. «ΜΙΝΙ ΜΑΡΚΕΤ»
- Στοπ παιδιά, κάτι θα βρούμε εδώ
Και κατεβήκαμε και δεν βρήκαμε απλώς κάτι, τα βρήκαμε όλα. Βρήκαμε νεράκι παγωμένο στο ψυγείο, βρήκαμε βυσσινάδα της LUX από τη Πάτρα, βρήκαμε ωραία μπισκότα, βρήκαμε πατατάκια.
Ο πρόθυμος καταστηματάρχης μας έκοψε ένα καλό κομμάτι κεφαλογραβιέρας, σαλάμι Λευκάδας και μεταξύ άλλων επειδή ήταν και πρατήριο ψωμιού, έβγαλε και φρέσκο ψωμί. Ενθουσιαστήκαμε και κάθισα και μέτρησα τα πράγματα. Ένα Μίνι Μάρκετ σε ένα χωριό που το χειμώνα δεν έχει πάνω από 30 κατοίκους. Ένα Μίνι Μάρκετ που μέσα του βρίσκεις τις μικρές καθημερινές σου ανάγκες, τον καφέ, τη ζάχαρη, τα ζυμαρικά, το ρύζι, καμιά κονσέρβα ντομάτας, καμιά παστή σαρδέλα και πάει λέγοντας.
Το Μίνι Μάρκετ που πάει ο ταχυδρόμος να αφήσει τα γράμματα, το Μίνι Μάρκετ που μοιράζουν τις συντάξεις των γερόντων, το Μίνι Μάρκετ που έχει δορυφορική κεραία και βλέπεις καλά τηλεόραση, που έχει τηλέφωνο για το κοινό. Αυτό δεν είναι μαγαζάκι, είναι η κοινωνική πρόνοια της Ελλάδας. Νομίζετε ότι βγάζει λεφτά αυτός ο καταστηματάρχης ;
Ένα λειψό μεροκάματο και εάν. Όμως του αρέσει , γιατί μέσα στο καταχείμωνο βρίσκει παρέα με τους υπόλοιπους κατοίκους του χωριού, γιατί αισθάνεται ότι έχει σκοπό. Οι Δήμαρχοι και οι Νομάρχες είναι χαμένοι στα κεφαλοχώρια και τις πρωτεύουσες των Νομών. Άλλωστε αργούν οι εκλογές τι να πάνε να κάνουνε στα χωριουδάκια Θέλουν λίγη βοήθεια αυτοί οι άνθρωποι. Θέλουν κάποιος να τους συμπαρασταθεί. Ίσως λίγο οι προμηθευτές οι οποίοι και αυτοί δεν πατάτε σε αυτά τα χωριά, είναι ένας χοντρεμποράκος που με ένα κλειστό φορτηγό που βάζει μέσα χίλια μύρια προϊόντα πάει να πουλήσει μεν και να εξυπηρετήσει δε. Τους κλέβει λίγο στις τιμές, που να ξέρουν οι φουκαράδες πόσο κάνει η σφουγγαρίστρα χοντρική τιμή στην Αθήνα ;
Που να ξέρουν πόσο πουλάει ο Λουμίδης το φακελάκι με τον καφέ ;
Τα αγοράζουν, τα πληρώνουν μετρητοίς, βάζουν και αυτοί από πάνω μερικά λεπτά στο κάθε είδος και πορεύονται. Σιγά μη ζήσουν από τα κέρδη του Μίνι Μάρκετ. Κανένα χωραφάκι τους βοηθάει, τίποτε ελιές, ή ίσως και λίγα πρόβατα……
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Η γαστρονομία της Αθήνας αναγνωρίζεται
 
Aστέρια έβρεξε στον ουρανό της Αθήνας. Μας ήλθαν από τον έγκυρο οδηγό Michelin που κάθε Μάρτη παρουσιάζει τη αξιολόγηση εστιατορίων απ όλο τον κόσμο.
Σεφ διεθνούς κύρους αγωνιούν κάθε Μάρτη να δουν αν διατήρησαν τα αστέρια τους η αν, o μη γένοιτο , έχασαν κανένα αστέρι.
Στην Ελλάδα μέχρι τώρα λίγα εστιατόρια είχαν από ένα πολυπόθητο αστεράκι.
Η Σπονδή ,το Βαρούλκο, Ο Ζερόμ Σερές στα δύο εστιατόρια που κινήθηκε τα δύο τελευταία χρόνια και πριν 2,3 χρόνια ο Βάρδης. Εφέτος η χρονιά ξεκίνησε καλά.
Δύο (2)αστέρια στην Σπονδή με σεφ τον Arnaud Bignon.
) Ένα αστέρι στο Βαρούλκο του Λευτέρη Λαζάρου.
Ένα αστέρι στο Πίλ Πούλ -Jerom Serres
Ένα αστέρι στο Βάρδης που ξανακέρδισε το χαμένο αστέρι του. Εμεις να ευχηθούμε περισσότεροι έλληνες σεφ να κερδίσουν το πολυπόθητο αστεράκι. Σ΄όλους και εις ανώτερα.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Σχόλιο – Χάσαμε την ευγένειά μας,
 
Εκπλήσσομαι μερικές φορές με τα κάποια από τα e mails που παίρνουμε.
Λιτά, κοφτά, ξεκινούν με ένα «Θέλω να μου στείλετε ….»
Δεν μπαίνουν στον κόπο να πουν μια καλημέρα ή ένα γεια στο τέλος.
Συνήθως ζητούν μια συνταγή.
*Θέλω συνταγές για μακαρόνια (έτσι σκέτα)
*Θέλω συνταγή για λεμοντσέλο (Ξανά σκέτα)
250 συνταγές έχουμε ανεβάσει φίλοι μου και συνεχώς ενημερώνουμε το site. Είναι πασιφανές ότι αν δεν έχει «ανέβει» μια συνταγή το πιθανότερο είναι να μην είχε καταγραφεί τότε που γυριζόταν το επεισόδιο.
Όταν τη ζητάτε σημαίνει ότι πρέπει να ξαναδούμε το επεισόδιο, (δεν είναι δυνατόν, όπως είναι φανερό, να θυμόμαστε κάποια συνταγή που έχει εκτελεστεί 3-4-5 χρόνια πριν), να την καταγράψουμε και να την ανεβάσουμε στο site. Και αυτό σημαίνει χρόνος. Χρόνος που δεν υπάρχει.
Και όμως το κάνουμε γιατί αισθανόμαστε και εμείς ότι λείπει κάτι σημαντικό ή είναι τόσο ευγενής αυτός που το ζητά που στηνόμαστε μπροστά στο video, βλέπουμε, καταγράφουμε.
Όταν όμως αρχίζουν με το «Θέλω…» απλώς εξοργιζόμαστε.Ευτυχώς που αυτά είναι μόνο μια μικρή μειοψηφία.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Γράμμα απο τη Πράγα
 
Πρόσφατα έλαβα ένα γράμμα από έναν νέο που ζει και εργάζεται σαν σεφ στην Πράγα. Προβληματίζεται ο νέος και αναρωτιέται για πολλά θέματα. Αντιγράφω ,με τη άδειά του μερικά σημεία του e mail του:
Ονομάζομαι Δημήτρης Κουρ... ,είμαι 27 χρονών ζω και εργάζομαι εδώ και 3 χρόνια στην Τσεχία , στο εστιατόριο “Καβάλα” της Πράγας . Ο λόγος που σας στέλνω αυτό το μήνυμα είναι για να εκφράσω κάποιους προβληματισμούς μου και να λάβω αν είναι δυνατόν μια άποψη από κάποιον που πιστεύω ότι σέβεται την ιστορία και την εξέλιξη της Ελληνικής κουζίνας.
1.Σε πολλά περιοδικά ,από τα οποία πάρα πολλά εκδίδονται με την οικονομική υποστήριξη του υπουργείου τουρισμού , με στόχο την διάδοση της Ελληνικής γαστρονομίας, βλέπω πράγματα που με κάνουν να αγανακτώ. Είναι δυνατόν σε ένα τέτοιο περιοδικό των 70 και πλέον σελίδων να διαφημίζονται στις 50 τουλάχιστον σελίδες εταιρίες τύπου Κνορ ? Την στιγμή που σε όλη την διάρκεια της εκπαίδευσης μας σε κρατικές σχολές μαγειρικής μας έκαναν πλύση εγκεφάλου να αποφεύγουμε τέτοια προϊόντα όπως ο διάολος το λιβάνι ?
(Σ.Σ: Αγαπητέ φίλε φαίνεται δεν θα εκδίδεται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου αλλά θα χρειάζεται η συνδρομή διαφόρων εμπορικών εταιριών)
2.Είναι δυνατόν το έτος 2008 να συνεχίζουμε να προβάλουμε μέσω αυτών των περιοδικών ,το μπακλαβά ,τον μουσακά και όχι μόνο αυτό, αλλά να τα διακωμωδούμε κιόλας του τύπου είναι μπακλαβάς κάστανου, δηλαδή δεν βάζουμε καρύδια, βάζουμε κάστανα!!.
3.Είναι δυνατόν στα 3 χρόνια που εργάζομαι στη Τσεχία σε μια χώρα με τεράστια τουριστική συνεργασία κόσμου να μην έχει διοργανωθεί μια εκδήλωση μαγειρικής, την ώρα που πολύ καλός Σεφ και φίλος Ιταλός εστιάτορας μου έλεγε ότι η χώρα του κάνει μίνιμουμ 3 με 5 κάθε χρόνο.
4.Είναι δυνατόν η μοναδική εκδήλωση -ας το πούμε- Ελληνικών προϊόντων , Ελληνικής εταιρίας έγινε πριν από μισό χρόνο και μεταξύ άλλων παρουσιάστηκε η τεράστια ανακάλυψη της σούπας με γύρο???

(Σ.Σ :Mε αυτά και με άλλα πολλά αγανάκτησε ο άνθρωπος .Είναι νέος βλέπετε, έχει όνειρα και όρεξη για δουλειά, και κυρίως θέλει να είναι υπερήφανος για τη πατρίδα του ….)

Σε δεύτερη επικοινωνία που είχαμε μαζί του σημειώνει ο νέος σεφ:
Εχω όραμα και όνειρα που δεν συμβαδίζουν με τα λεφτά,αλλά με το σεβασμό. Παρέλαβα καφετέρια.Εφτιαξα με την ομάδα μου,μέσα σε τρία χρόνια, εστιατόριο 55 θέσεων το οποίο διαθέτει ζωντανούς αστακούς,280 ετικέττες ελληνικών κρασιών,παρασκευάζουμε κάθε μέρα το δικό μας χωριάτικο ψωμί,το δικό μας παγωτό μαστίχα,τις δικές μας χυλοπίτες κ,λ,π.κ,λ.π.Και όλα αυτά χωρίς να ανοίγουμε κονσέρβες!
(Σ.Σ Εγώ του ευχήθηκα,να είναι καλά και να κρατά γερά.Εσείς?)
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Οι ατυχίες του ρεστοκριτικού.
 
Καιρό τώρα έβλεπα διαφήμιση εστιατορίου που άνοιξε μόλις την προηγούμενη χρονιά. Και να τα δελτία τύπου και να οι συμπαθητικές κριτικές από συναδέλφους .Δεν είχα καταφέρει όμως να πάω. Πρόσφατα το έβαλα σκοπό και το αποφάσισα .Είχα να γράψω κριτική για ένα περιοδικό.
Eκανα κράτηση για τη Παρασκευή το βράδυ. Οταν έφθασα απ έξω κοντοστάθηκα ,κάτι δεν μου άρεσε. Σχεδόν άδειο το εστιατόριο. Η ατμόσφαιρα κρύα
Αλλά και το φαγητό ήταν ανάλογο. Εφαγα άσχημα. Μισοζεσταμένη τυρόπιτα σε φύλλο κανταιφιού, (Θα βιάστηκε φαίνεται ο σέφ να τη βγάλει από το φούρνο μικροκυμάτων ) λαχανοντολμάδες που το λάχανο όταν το δάγκωνες σου έμενε μία γεύση σαρδέλας! (Απ ότι κατάλαβα είχε παστώσει τα λαχανόφυλλα στο ξίδι). Και στο τέλος το αποκορύφωμα. Πεσκανδρίτσα με λαχανικά. Τα λαχανικά νερόβραστα και παντελώς άνοστα .Η δε πεσκανδρίτσα ψιλοκομμένη σε μικρούς νερόβραστους βώλους, αδιάφορη επίσης. Απογοητεύτηκα. Και λυπήθηκα συγχρόνως. Τόσα χρήματα πληρώνει ο ιδιοκτήτης για τη προβολή του εστιατορίου. Αυτόν τον σεφ δεν τον ελέγχει?
Πότε δοκίμασε τελευταία φορά κάποιο φαγητό του?.
Τι νόημα έχει η προβολή και οι δημόσιες σχέσεις όταν το φαγητό χωλαίνει?
Θα πάει ο κόσμος και βέβαια δεν θα ξαναπατήσει. Και θα αναρωτιέται ο ιδιοκτήτης τις πταίει. Το φαγητό ήταν αρκετά φθηνό όμως αυτό δεν είναι το μοναδικό κριτήριο. Εγώ βέβαια έχασα μια βραδιά. Γιατί από πάγια τακτική μου αν δεν μπορώ να γράψω κάτι καλό προτιμώ να μην γράψω τίποτε.
Τάχει αυτά το επάγγελμα….
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Cook school στο
 
Eντυπωσιάστηκα από τη επίσκεψή μου στο Ίδρυμα Θεοτόκος.
Ένα ίδρυμα που βρίσκουν υποστήριξη παιδιά με νοητική υστέρηση.
Σ ένα τεράστιο κτήμα στο Ιλιον μέσα σε αξιόλογες εγκαταστάσεις, ένα σπουδαίο έργο γίνεται.
Παιδιά που έτυχε να γεννηθούν με διαφορετικές ικανότητες βρίσκουν καταφύγιο στις τάξεις και στα εργαστήρια του ΘΕΟΤΟΚΟΣ
Τι τυπογραφεία που τυπώνουν εξαιρετικές αφίσες και τώρα χριστουγεννιάτικες κάρτες, τι ξυλουργεία., αγγειοπλαστείο κλπ.
Εξειδικευμένοι δάσκαλοι, ψυχολόγοι υποστηρίζουν τα παιδιά μέχρι τα 25 χρόνια τους!.
Εγώ όμως είχα σαν στόχο το εργαστήριο της μαγειρικής. To Cook schoοl όπως το λένε. Με οδήγησαν εκεί οι μυρωδιές. Κάτι καλό έπρεπε να ψήνουν τους φούρνους.
Είχα ακούσει για τα περίφημα μπατόν σαλέ που ετοίμαζαν, αλλά βρέθηκα μπροστά σε χαρούμενα παιδιά που με κέφι ετοίμαζαν μελομακάρονα, κουραμπιέδες, φιορεντίνες, και κέικ. Θα τα πουλήσουν στο παζάρι τους βλέπετε. Ολόκληρη αλυσίδα παραγωγής είχαν στήσει. Πάντα με την καθοδήγηση των δασκάλων τους. Άλλος έπλαθε, έψηνε, άλλος μέλωνε, άλλος συσκεύαζε. Δοκίμασα τα μελομακάρονα. Τραγανά, πεντανόστιμα με μια ωραία επίγευση από πορτοκάλι και κανελογαρύφαλα.
Και το αποφάσισα.
Δεν θα φτιάξω κουραμπιέδες και μελομακάρονα εφέτος. Θα τα αγοράσω από το Cook School. Mόνο με 10 ευρώ το κιλό.
Ίδρυμα Θεοτόκος. Θεοτόκου 2 Ίλιον. Τηλ 210 2385416
Από την Αττική οδό προς Ελευσίνα έξοδος 7.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  ΄Eνας κύκλος έκλεισε.
 
Δέκα χρόνια πέρασαν στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ, με μία συνταγούλα την ημέρα.
Δέθηκα με τους ανθρώπους του ΣΚΑΙ.
Θυμάμαι τον εαυτό μου κλεισμένο μέσα στο στούντιο εγγραφής με τον ηχολήπτη απέναντί μου.
Οι ηχολήπτες?,τα καλύτερα παιδιά. Μου συγχωρούσαν πάντα τα λάθη μου και μου τα διόρθωναν. Δεν είχα βλέπετε ποτέ μπροστά μου κείμενο. Μόνο το τίτλο της συνταγής. Το…. μαγείρεμα γινόταν από στήθους. Έστησα πολύ καλή σχέση μαζί τους. Μέσα στην ηρεμία του στούντιο εξομολογείς και εξομολογείσαι.
Από την άλλη στη δισκοθήκη οι φιλενάδες μου, επιμελήτριες μουσικής, παραγωγοί εκπομπών. Η αγάπη μου ξεχωριστή για αυτές. Φίλοι για πάντα θα έλεγα με τη Αθανασία, με την ΄Ελενα, με την Τζένη με τη Κωνσταντίνα και ας μην βλεπόμαστε συχνά. Μέχρι εκεί έφθαναν οι σχέσεις μου και ήμουν πανευτυχής!.
Ποτέ δεν επεδίωξα επαφή με κανένα πιο πάνω. Ούτε εκείνοι άλλωστε....
Δεν μπορώ να μην πω σ όλους αυτούς τους φίλους ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Δεν μπορώ όμως να μην κάνω έναν απολογισμό:
10 ολόκληρα χρόνια
540 Εβδομάδες
2.700 Ημέρες
2.700 Συνταγές όσο και αν δεν φαίνεται πιστευτό ποτέ την ίδια!.
Δέθηκα και με τους ακροατές:
Το κινητό μου που δεν σταματούσε να χτυπά τα πρώτα χρόνια της εκπομπής. Το έδινε, με την άδειά μου, ο σταθμός σε ακροατές που ζητούσαν μία ακόμα συνταγή, η μία διευκρίνιση.
Τους ταξιτζήδες που, πάλι στα πρώτα χρόνια που δεν είχα βγει στη τηλεόραση, με γνώριζαν από τη φωνή μου!.
Τον νεαρό φοιτητή που έχοντας μαγνητοφωνήσει περί τις 300 εκπομπές μου ζητούσε τις υπόλοιπες. Και να σκεφθείτε ότι εγώ δεν έχω καμία!
Δεν ήταν εύκολη η απόφαση.
Όμως οι κύκλοι κάποια στιγμή πρέπει να κλείνουν.
Να υπάρξει μια μικρή ανάπαυλα για να μπορέσει ν ανοίξει ένας άλλος.
Γιατί τα πράγματα πρέπει να προχωρούν.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Επίσκεψη στην Καμπανία
 
Πολλά τα τηλεφωνήματα,τα μηνύματα που πήρα μετά τη προβολή του επεισοδίου στην Καμπανία!.
Το ενδιαφέρον για περισσότερη πληροφόρηση ήταν μεγάλο.Δίνω λοιπόν μερικά νούμερα και ιστορικά στοιχεία για την ενδιαφέρουσα αυτή περιοχή της Γαλλίας.Και είναι ενδιαφέρουσα και σαν αγροτική περιοχή...
Σκεφθείτε ότι υπάρχουν πάνω από 15.000 αμπελοκαλλιεργητές .΄Οτι στην περιοχή υπάρχουν όλα τα μεγάλα ονόματα της σαμπάνιας:
Veuve Clicquot,Pommery,Mumm,Lanson,Ruinart,Piper-Heidsieck,Taittinger,που παράγουν 380 εκατ.φιάλες σαμπάνιας τον χρόνο καταγράφοντας ετήσιο τζίρο ύψους 15,5 δις ευρώ το μεγαλύτερο μέρος του οποίου προέρχεται από εξαγωγές.
Η Γαλλία αναμφισβήτητα είναι χώρα οινοπαραγωγών.Αλλά άλλο όμως είναι να πουλιέται μία φιάλη κατά μέσο όρο 20 ευρώ και άλλο 40 όταν έχει μέσα του τις μαγικές φυσαλίδες!.Και όλα αυτά από ένα λάθος στις κάβες του μοναχού Don Perignon.
H μαγεία όμως δεν σταματά στις φυσαλίδες αλλά στον τρόπο φύλαξης των φιαλών μέσα στις εκπληκτικές φυσικές κάβες πρώην ορυχεία ασβεστολίθου.
Και βέβαια όπως ήταν φυσικό αναπτύχθηκε μια άλλη δραστηριότητα αυτή της τουριστικής βιομηχανίας.Πύργοι με απίστευτα ατμοσφαιρικές κάβες,εστιατόρια βραβευμένα με ένα και δύο αστέρια Μισελέν, εξαιρετικοί σέφ προσελκύουν πλήθος τουριστών.Και ο γαστρονομικός τουρισμός ,που πρόσφατα ανακαλύφθηκε και στην χώρα μας ,έχει τεράστιο οικονομικό ενδιαφέρον.
Η Καμπανία έχει όμως σημαντικό θρησκευτικό πολιτικό ενδιαφέρον.Η Ρενς σημαντική πόλη της Καμπανίας,που ιδρύθηκε από τον Remus,αδελφό του Ρωμύλου Εξελίχθηκε σε θρησκευτική πόλη.Στον καθεδρικό ναό της στέφτηκαν 33 Γάλλοι βασιλείς ακόμα και ο Κάρολος ο VII για τον οποίο έχασε τη ζωή της η Ζαν ντ Άρκ.
Σ αυτόν το ναό αργότερα ο περίφημος σουρεαλιστής ζωγράφος Ρωσοεβραίος Μάρκ Σαγκάλ θα ζωγραφίσει τα περίφημα βιτρώ του ιερού.
Εκεί συναντήθηκαν και συνομολόγησαν τις φιλικές πλέον σχέσεις και έκλεισαν τους λογαριασμούς και τις πληγές του παρελθόντος, ο καγκελάριος Αντενάουερ με τον στρατηγό Ντε Γκώλ.....

Το Α επεισόδιο παρουσιάστηκε στις 24 Νοεμβρίου 2007. Το δεύτερο την 1η Δεκεμβρίου 2007
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Ενα τρυφερό άρθρο
 
Mε συγκίνησε η φίλη μου η Θάλεια Tσιχλάκη με το άρθρο της στο ΒΗΜΑGAΖΙΝΟ.
Τη φαντάζομαι να το γράφει δακρυσμένη.
Πώς τα φέρνει η ζωή και αντιστρέφει τους ρόλους….. Τώρα ήλθε η σειρά της να επιμένει να φάει η μαμά της το φαγητό της ,..

...Με κοιτούσε με τα μελένια της μάτια της, χωρίς να προσπαθεί να μιλήσει. Είχε μέρες να φάει καθώς η κατάθλιψη είχε απλώσει τα γκρίζα της πέπλα στη ψυχή της. Προσπάθησα να φανταστώ τι φαγητό θα τη συγκινούσε από όλα εκείνα που έτρωγε παλιά. Θυμήθηκα που της άρεσε το αυγοτάραχο και σκέφτηκα πόσο ωφέλιμο είναι για την υγεία. Μόνο που αυτή τη φορά η άρνηση της να δεχτεί οποιαδήποτε τροφή μου φαινόταν σαν τοίχος που το ιωδιούχο κι έντονο αυγοτάραχο δεν θα κατάφερνε να διαπεράσει. Υπήρξε άνθρωπος των απολαύσεων του ουρανίσκου κι αυτό με έσπρωχνε να σκεφτώ όλες τις εξτραβαγκάντσες που τρώγαμε παρέα, διασκεδάζοντας να κριτικάρουμε τη γεύση τους και να τις αξιολογούμε. Στα ταξίδια μου το ενθύμιο που έφερα για εκείνη από τους τόπους που επισκεπτόμουν ήταν πάντα κάτι φαγώσιμο, πολλές φορές γλυκό, γιατί το είχε το «γλυκό δοντάκι» της, δεν το ξεχνώ. Ανακαλώ στη μνήμη μου όλα τα φαγητά που ετοίμαζε όταν ήμουν παιδί και προσπαθώ να θυμηθώ ποια μαγείρευε καλύτερα εικάζοντας ότι αυτά θα ήταν και τα πιο αγαπημένα της. Να! θυμήθηκα πόσο μου άρεσαν οι σούπες της, με λαχανικά και αληθινό ζωμό από κρέας ή κότα, πάντα σωστά χυλωμένες, με εκείνο το νεύρο που τους προσθέτει, όπου ταιριάζει, το φρέσκο λεμόνι. Μου έρχονται στο νου τα γιουβαρλάκια της. Λευκή σούπα, όπως τα συνήθιζε, για να διαφοροποιηθεί από τη γιαγιά που τα έφτιαχνε με το μικρασιάτικο τρόπο, με τομάτα κι αβγολέμονο. Η δική της σούπα έπηζε πάντα, διακριτικά, γιατί αλεύρωνε τα μπαλάκια του κιμά με πατατάλευρο.

Κάποτε, όταν άρχισα να μαγειρεύω για να διαφοροποιηθώ από την οικογενειακή κουζίνα, προσπαθούσα να τροποποιήσω όποιο φαγητό μου φαινόταν συμβατικό. Όλα, από το μουσακά μέχρι τις πατάτες γιαχνί, περνούσαν από αναθεώρηση. Ήταν η εποχή που το να μαγειρεύεις γιουβαρλάκια θεωρείτο η απόλυτη έκφραση του μικροαστικού συντηρητισμού. Τη μια αντικαθιστούσα το ρύζι με πλιγούρι, την άλλη το κρέας με ψάρι και καβούρι και μια τρίτη πρόσθεσα κόλιανδρο, για αλλαγή. Εκείνη την αρωματική εκδοχή θυμήθηκα, λοιπόν, για να τη βγάλω από την άρνηση της κι ο τρόπος που το χαρακτηριστικό του άρωμα-που πάντα της άρεσε- διαπότιζε το ζωμό τράβηξε, ευτυχώς, την προσοχή της. Τα γιουβαρλάκια μου δεν ήταν πια βαρετά. Έφαγε μερικές κουταλιές μόνο, αλλά κάποια στιγμή ένιωσα πως την επόμενη φορά θα είναι πιο εύκολο. Οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί τώρα πρέπει να μην επιμένω εγώ για να φάει το φαγητό της........

Από το άρθρο της Θάλειας Τσιχλάκη στο BHMAGAZINO Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2007.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  H φέτα πλέον είναι μόνο ελληνική.
 
Στις 15 Οκτωβρίου 2007 έληξε και η περίοδος της πεντάχρονης προσαρμογής που είχε δώσει η Ευρωπαική Ενωση στις μεγάλες γαλακτοβιομηχανίες της Ευρώπης να αποσύρουν τα προιόντα που διακινούσαν με το όνομα φέτα. Η αλήθεια είναι ότι οι μεγάλες βιομηχανίες όπως η Δανέζικη Alra άλλαξε ,ως όφειλε άλλωστε , τις συσκευασίες της και την παράνομη Apetina feta την μετονόμασε σε Apetina cheese.To νέο μας το έφερε η καλή μας φίλη που ζεί στο Λονδίνο και είχε ασχοληθεί με το θέμα. Όμως πρέπει να εφησυχάζουμε?. Οι μεγάλες βιομηχανίες δεν θα το βάλουν εύκολα κάτω. Δεν θα εγκαταλείψουν μια τεράστια αγορά τόσο εύκολα.΄ Ηδη όπως διαβάζουμε στον οικονομικό τύπο η Γαλλία προσπαθεί να πιέσει για περαιτέρω παράταση του χρόνου προσαρμογής. Και να μην τα καταφέρουν κινούνται δραστήρια χρησιμοποιώντας έξυπνα τα εργαλεία του Marketing.Πιστεύετε πως πολλοί καταναλωτές θα καταλάβουν ότι το Apetina cheese είναι διαφορετικό από το Apetina feta, όταν χρησιμοποιείται η ίδια γραφίστικη προσέγγιση, ίδια χρώματα ?. Και όταν η ελληνική φέτα κυκλοφορεί στην ευρωπαική αγορά κυρίως με τις ετικέτες μεγάλων αλυσίδων του εξωτερικού. Δεν έχουμε ακόμα καταφέρει να κτίσουμε όνομα . .Να βρεθούν μία η δύο μεγάλες ελληνικές τυροκομικές μονάδες να προωθήσουν επώνυμα τη φέτα μας στα Super Market της Ευρώπης. Θέλουμε πολύ δουλειά ακόμη. Αλλά θα επανέλθουμε…...
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Καλό χειμώνα!
 
H καλοκαιρινή ραστώνη εξανεμίστηκε.Αν και δεν τη ζήσαμε και πολύ.Σαν το μέρμηγκα και εμείς.
Δουλέψαμε όλο το καλοκαίρι για νάχουμε το χειμώνα.
Δεν ήταν και άσχημα όμως.
Καινούργιες εμπειρίες, δεκατρία μέχρι στιγμής ταξίδια, πολλοί καινούργιοι άνθρωποι,τόποι,μαγειρικές.
Εύχομαι να περάσουμε ,όλοι μας, ένα καλό χειμώνα.
Οπως βλέπει το καλό ο καθένας από μας!.
Εύχομαι να ξαναζεστάνω τούτες τις ηλεκτρονικές σελίδες.Με γεύσεις και αρώματα απο ελληνικά προιόντα που βρήκα σ όλα αυτά τα ταξίδια.
Να μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις σκέψεις μου πάνω στη γαστρονομία,και γενικά να γνωριστούμε καλύτερα.
΄Οχι δεν θα κάνω ποτέ blog γιατί η ανωνυμία σε κάνει να χάνεις το μέτρο και να ξεπερνάς τα όρια!.
Καλό χειμώνα να έχουμε λοιπόν.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Μιά βραδυά στο Ιμαρέτ
 
Καλεσμένος στην Καβάλα από τα ζεύγη Βαγγέλη Γεροβασιλείου και Βασίλη Τσακτσαρλή με την ευκαιρία των εγκαινίων του νέου οινοποιείου τους Βιβλία Χώρα,στο Παγγαίο, βρέθηκα στο περίφημο IMARET. Το ξενοδοχείο- θρύλο της Καβάλας. Το ΙΜΑΡΕΤ πρώην φτωχοκομείο αλλά και η ιερατική μουσουλμανική Σχολή ιδρύθηκε από τον Μωχάμετ Άλη . Ο Μωχάμετ ΄Αλη ,υπήρξε πρώτος βασιλιάς της Αιγύπτου με τελευταίο απόγονό τον Φαρούκ. Eίχε στενούς δεσμούς με τη Καβάλα. Βλέπετε εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε. Μέχρι τα τριάντα του χρόνια έζησε στη Καβάλα. Την αγάπησε τη πατρίδα του και όταν έφυγε για να καταταγεί στο Οθωμανικό στρατό βρέθηκε στην Αίγυπτο όπου και μεγαλούργησε . Ξεκίνησε από απλός Λοχίας και σε χρόνο ρεκόρ στέφτηκε βασιλιάς της Αιγύπτου .Ποτάμι το αίμα που χύθηκε. Όμως ποτέ δεν ξέχασε τη πατρίδα του που την ευεργέτησε τ ιδρύοντας την ιερατική Σχολή στη Καβάλα όπου υπήρχαν και οι τρείς βαθμίδες εκπαίδευσης ενώ στον ίδιο χώρο ίδρυσε και φτωχοκομείο εξ ου και το IMARET. Εκπληκτικά κτίσματα με τείχη τριγύρω . Θολωτά ,περιστύλια, εκπληκτική θέα του λιμανιού αλλά και της πόλης της Καβάλας. Η κουζίνα του ιδρύματος μοιάζει με τη δομή της κουζίνας του ΤΟΠ ΚΑΠΙ στην Πόλη. Το κτίσμα ανήκει στο Αιγυπτιακό Κράτος. Είχε φθαρεί, είχε παρακμάσει, Κλειστό για χρόνια αντιστεκόταν στο χρόνο. Κάποτε έγινε καφετέρια μέχρι που έφθασε στα χέρια των σημερινών διαχειριστών. Δεν γνωρίζω καν τα ονόματά τους. Πρέπει να ξόδεψαν πολλά για να δώσουν τη παλιά αίγλη στο περήφανο αυτό κτίσμα. Και έφτιαξαν ξενοδοχείο. Η αισθητική υψηλή. Ωραίοι χρωματισμοί, κήποι, λουλούδια, γλάστρες γεμάτες γαρδένιες ,απαλή μουσική, δωμάτια περιποιημένα όλες τις ώρες της ημέρας ,μικρές διαφορετικές γωνιές που μπορείς να απολαύσεις έναν ήσυχο απογευματινό καφέ. Αλλά ας πούμε ότι αυτά αγοράζονται. Υπάρχουν ντιζάινερς που μπορούν να δώσουν θαυμαστά αποτελέσματα. Τη ψυχή όμως ποιός τη βάζει ? Kαι αυτό το κτίσμα έχει ψυχή. Μια ψυχή που φροντίζει η αίσθηση της ηρεμίας να είναι συνεχής, ,τις σκιές να ταξιδεύουν στους τοίχους ,τους ανθρώπους να ανασαίνουν βαθειά και γαληνεμένα . Θυμώνουν οι Καβαλιώτες και θα ήθελαν το εκπληκτικό κτίσμα να το εκμεταλλεύεται μια δημοτική αρχή. Δεν έχουν δίκιο! Πες πως τα χρήματα εξασφαλίζονταν. Τη ψυχή ποιος θα την βάλει. Γιατί τη μοναδικότητα του χώρου δεν την κάνει μόνο το αρχικό κτίσμα αλλά ο άνθρωπος. Αξίζει βραβείο σ αυτό το ξενοδοχείο.! Να γίνει παράδειγμα προς μίμηση.
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP
 

 
  Michel Roux. Ενας μύθος στην Αθήνα
 
Την Πέμπτη 3 Μαΐου είχα μια μεγάλη τύχη: Να γνωρίσω από κοντά ένα μεγάλο σέφ, τον Michel Roux και να μαγειρέψω μαζί του.

Το εστιατόριό του, The Waterside Inn στο Bray, αξιολογείται με τρία αστέρια Michelin, -δηλαδή με την κορυφαία βαθμολογία αυτού του παγκοσμίου φήμης οδηγού- για τα τελευταία 21 χρόνια!!
Λίγοι στον κόσμο έχουν επιτύχει κάτι παρόμοιο. Έχει παγκόσμιες διακρίσεις, είναι επίτιμος διδάκτορας μαγειρικής σε Πανεπιστήμιο της Αμερικής κ.λ.π, κ.λ.π. και είναι ένας νέος 80 χρονών!!!

Τι μας ένωσε σ αυτή τη συνάντηση; Ένα αβγό!
Ο Μichel Roux έχει γράψει ένα βιβλίο για τ’ αβγό και ήταν προσκεκλημένος της Σχολής LE MONT, να το παρουσιάσει στην Ελλάδα, ενώ εγώ, αυτή την εποχή, γυρίζω ένα επεισόδιο της εκπομπής "ΜΠΟΥΚΙΑ ΚΑΙ ΣΥΧΩΡΙΟ" με θέμα το αβγό. Ευτυχής συγκυρία λοιπόν.

Το γεγονός ότι είναι ένα εξαιρετικό ταλέντο δεν το αμφισβητεί κανείς. Ότι έχει μία απίστευτη τεχνική, επίσης.
Αυτό όμως που εμένα μου έκανε εντύπωση ήταν η προσωπικότητά του.
Κατ αρχάς είναι σπουδαίος ηγέτης (Η άποψή μου είναι ότι οι επιτυχημένοι και αναγνωρισμένοι σεφ, πρέπει να παραδίδουν μαθήματα management στα Πανεπιστήμια και να αναλαμβάνουν case studies). Ένας ηγέτης όμως που έχει μέσα του καλοσύνη και την διοχετεύει τριγύρω του. Ένας μεγάλος δάσκαλος!

Είναι τα χρόνια πείρας; Είναι έμφυτο; Πραγματικά δεν ξέρω.
Εκείνο που ξέρω είναι ότι, στο πρόσωπο του Michel Roux, είδα μια προσωπικότητα γεμάτη καλοσύνη και αγάπη, να καθοδηγεί, να κατευθύνει, να δημιουργεί.
Και βλέπεις άλλους, να ασκούν τα καθήκοντα που πηγάζουν από την όποια ηγετική τους θέση, με απίστευτη αυστηρότητα και σκληρότητα μερικές φορές.
Ποιος κερδίζει όμως;
   

 

___________________________________________________________________________________________________________________________ ΤΟP